Kwetsbaar
Of het nou de tijd van het jaar of het klimmen der jaren is, maar op de een of andere manier dringt het besef hoe kwetsbaar ik ben zich steeds meer aan me op. Ik heb letterlijk niets om over te klagen, dus wat maakt dan dat ik me toch ik ben zo kwetsbaar voel? In deze blog probeer ik voor mezelf een antwoord te formuleren op die vraag. En voorbij dat antwoord ga ik bovendien op zoek naar een manier om dat gevoel positief in te zetten. Voor mezelf, maar ook voor anderen.
Er zijn drie aspecten in mijn leven waar ik me in toenemende mate kwetsbaar over voel: mijn gezondheid, mijn relaties en mijn financiën. En eigenlijk is dat heel raar, want ik verkeer zowel fysiek als mentaal in een prima gezondheid. Daarnaast heb ik een gezonde en gelukkige relatie met mijn vrouw, mijn kinderen, mijn naasten en mijn omgeving. En wat mijn financiën betreft, dat is wel het laatste waar ik me zorgen over hoef te maken. Maar hoe komt het dan dat ik me over alle drie deze aspecten van mijn leven in toenemende mate kwetsbaar voel?
Gezondheid
Wat mijn gezondheid betreft ligt de oorsprong voor mijn gevoel voor een groot gedeelte in mijn opleiding. Ik ben opgeleid tot verpleegkundige en ben bovendien gezondheidswetenschapper. Ik heb, in alle bescheidenheid, gemiddeld denk ik iets meer kennis over gezondheid in het algemeen en mijn eigen gezondheid in het bijzonder, dan de gemiddelde persoon. Die extra kennis vormt een vloek en een zegen tegelijk. Immers, meer kennis over datgene wat je gezondheid bevordert en bedreigt kan je sterker maken, maar doet je ook kwetsbaar voelen.
Relaties
Het gevoel kwetsbaar te zijn in relaties komt enerzijds voort uit mijn jeugd en de zoektocht naar mijn seksuele identiteit. Anderzijds heb ik in een eerdere relatie door een overspelige partner een flinke kras op mijn ziel opgelopen. Ondanks dat ik een hele liefdevolle relatie met mijn vrouw heb, is de angst om opnieuw bedrogen te worden nooit helemaal verdwenen. Het is geen angst waar ik dagelijks onder te lijden heb. Maar van tijd tot tijd steken dergelijke gevoelens toch de kop op.
Financiën
Toen onze eerstgeborene een half jaar oud was heb ik mijn betaalde baan ingeruild voor het onbezoldigde bestaan van huisman en thuisblijfpapa, aangevuld met diverse vormen van vrijwilligerswerk. Dat was bepaald geen lichtvaardig besluit om te nemen. Het was echter voor de situatie waarin wij verkeerden een hele logische keuze. Mijn vrouw kon hierdoor fulltime blijven werken. De kinderen hoefden niet naar de opvang. We hadden, geografisch gezien, bovendien niet de luxe van grootouders die elke week een dag konden oppassen. En het geld dat we kwijt zouden zijn als ik bleef werken, door allebei een dag minder te werken en opvang te regelen, was omgerekend bijna mijn hele maandsalaris.
Als mijn tijd gekomen is
Terug naar het thema gezondheid. Vroeg of laat lijkt iedereen ziek te worden en sinds ik vader ben wil ik dat moment zo lang mogelijk uitstellen. Voordat ik vader werd was ik me ook al terdege bewust van mijn eigen gezondheid, maar ik heb de teugels de afgelopen jaren behoorlijk aangehaald. Ik ben een perfectionist en die eigenschap helpt om er, wat het bevorderen van mijn gezondheid betreft, alles uit te halen wat er inzit. Bovendien heb ik een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Daardoor lukt het me niet om er maar een beetje op los te leven. Maar ondanks dat ik er alles aan doe om gezondheid te blijven voel ik me toch kwetsbaar. Dat komt vooral omdat ik, ondanks het ietwat dwangmatig beheersen van mijn gezondheid, niet zelf het moment bepaal waarop mijn tijd gekomen is. Die wetenschap vind ik soms lastig te verteren. Aan de andere kant is dat ook het mysterie van ons leven en dat maakt het zo waardevol.
Rolverdeling
Het gevoel zowel in relationeel opzicht als in financieel opzicht kwetsbaar te zijn hangt in zekere zin met elkaar samen. Geen betaalde baan maakt dat ik qua inkomen afhankelijk ben van mijn vrouw. Dat is inherent aan de keuze die we in twaalf jaar geleden voor wat betreft onze rolverdeling hebben gemaakt. Het feit dat ik geen geld in de huishoudpot breng, daar kan ik op zich prima mee leven. Wat me echter wel een kwetsbaar gevoel geeft is dat ik ook al twaalf jaar geen pensioen heb opgebouwd. Dat geeft een serieus gat in mijn toekomstige pensioeninkomen. Ervan uitgaande dat mijn vrouw en ik ook na mijn pensioen gewoon samenblijven is dat geen probleem. Maar wat nou als het anders loopt?
Wens
Dus toch nog maar eens mijn stille wens manifesteren om met schrijven een passief inkomen te vergaren. Ik heb een heel goed en gelukkig leven, maar dat zou het plaatje voor mij wel compleet maken. Met een eigen inkomen voel ik me waarschijnlijk minder kwetsbaar. En dat heeft onmiskenbaar positieve effecten voor zowel mijn (mentale) gezondheid, mijn relatie als mijn financiële positie.
Disclaimer
Deze blog is niet bedoeld als klaagzang, maar louter een poging om woorden te geven aan een gevoel dat zich aandient als alles op orde lijkt.