Bamboebeertje

Happy Living (#6) – 100 maanden verkering

In de blog van deze week mijn relaas over hoe mijn vrouw en ik hebben gevierd dat we 100 maanden verkering hebben. En we hebben het gevierd hoor! In Maastricht!

Op 10 december 2019 keek ik samen met mijn vrouw naar het TV-programma ‘Volle Zalen’ waarin Alex Klaasen de hoofdgast was. Een mooi portret van dit multi-talent. Kort daarvoor hadden we ook al de buitengewoon vermakelijke TV-registratie van ‘Showponies’ gezien, een moderne revue waarin Alex Klaasen met veel zelfspot clichés over homoseksualiteit op de hak nam. In ‘Volle Zalen’ werd ook gerefereerd aan zijn nieuwe show ‘Showponies 2’ waarmee hij op dat moment op de planken stond. Enthousiast geworden door beide TV-programma’s ging ik op zoek naar kaarten voor de voorstelling. Uiteraard heb ik eerst gekeken naar speeldata in de buurt, maar dat zat er helaas niet in. En toen zag ik dat de voorstelling ook naar Maastricht kwam en wel op 23 januari 2020. Met mijn ietwat calvinistische inslag ben ik toen op zoek gegaan naar een goed excuus om kaarten te bestellen. Die had ik snel gevonden, want op 23 januari 2020, afgelopen donderdag dus, bleken mijn vrouw en ik 100 maanden verkering te hebben. Dat leek me meer dan excuus genoeg om een paar dagen naar Maastricht te gaan en dit bezoek te combineren met de voorstelling van ‘Showponies 2’. Aangezien het redelijk kort dag was voor mijn vrouw om nog een extra dagje vrij te pakken zou dat nog roet in het eten kunnen gooien. Maar kennelijk mocht het zo zijn, want mijn vrouw vond het idee zo leuk dat ze besloot om een snipperdag te pakken en er volgende week een dag voor terug te werken. 

Dus afgelopen donderdagochtend vertrokken we, nadat we samen eerst nog even een  intensieve Bodytec workout bij Personal Switch hadden gedaan, richting het zuiden. Omdat we de auto in de stad niet nodig hadden hebben we die netjes geparkeerd op P&R Noord en zijn we te voet, via de Groene Loper, richting de stad gegaan. Ons hotel, het Kaboom Hotel, lag pal tegenover het station van Maastricht. Een leuk hotel waar ik via Groupon een hele leuke aanbieding voor had gevonden. Prima bedden, keuze uit verschillende soorten kussens, schoon, maar wel een beetje gehorig. Het ontbijt was niet inbegrepen, maar wel los bij te boeken. Omdat mijn vrouw en ik intermitterend vasten hebben we dat niet gedaan. Nadat we eerst met het thuisfront hadden gebeld, opa en oma logeerden bij ons om op onze kids te passen, zijn we de stad in getrokken. Beetje rondgeslenterd, hapje gegeten en toen naar ‘Showponies 2’. We zaten op rij 2 en hadden echt vorstelijke plaatsen. Enorm veel beenruimte en zo dicht bij de spelers dat je ze bij wijze van spreken bijna kon aanraken. De voorstelling was geweldig. De rode draad was de wens van Alex Klaasen om voor een tweede keer uit de kast te komen omdat hij daar de eerste keer niet echt van heeft kunnen genieten. Het was een echte revue met sketches, dansjes en gevoelige liedjes, maar dan in een modern jasje. Per mail werd ik daags van tevoren nog geïnformeerd over het feit dat Freek Bartels niet meer meespeelt in de de voorstelling omdat hij in Hello Dolly gaat spelen en dat hij werd vervangen door Kelvin Wormgoor. Wormgoor bleek een uitstekende vervanger te zijn die zijn rol met verve speelde. Aan het eind van de fantastische voorstelling bleek mijn ex met zijn huidige echtgenoot een paar rijen achter ons te hebben gezeten. Die had ik al in geen jaren gezien. Nadat we elkaar kort begroet hadden trokken mijn vrouw en ik ons eigen plan en keerden terug naar ons hotel. 

De volgende ochtend hebben we in de stad heerlijk bijgekletst met een goede vriendin die we al een tijdje niet hadden gezien. Toch voelde het alsof we elkaar een week daarvoor nog hadden gezien; fijn en vertrouwd. Na een paar nieuwe hardloopschoenen te hebben gescoord bij Ron for Run in de Rechtstraat en een lekkere lunch bij ‘

Coffeelovers op Plein 1992 gingen mijn vrouw en ik aan de wandel. Een beetje op verkenningstocht door een stukje van Maastricht dat de afgelopen jaren een ware metamorfose heeft ondergaan, Belvedère. Mijn hart gaat nou eenmaal sneller kloppen van grootschalige stedenbouwkundige projecten, dus ik kon mijn lol op. Na de wandeling, genietend van een lekkere kop thee gingen we maar eens bepalen waar we die avond zouden gaan eten. Via de app van TheFork (voorheen: Iens) kwam ik uit bij Bistro Croquant, dat met zeer lovende recensies een 9,2 als gemiddeld cijfer kreeg. Omdat we zeker wilden zijn van een tafeltje heb ik via de app nog gauw even gereserveerd, maar dat bleek achteraf niet nodig te zijn. Bistro Croquant  heeft namelijk een zogenaamde aanschuiftafel voor gasten die niet gereserveerd hebben. Een grote lange tafel waar gasten gezellig samen aan kunnen eten. We konden nog reserveren om half zes of negen uur. We gingen voor half zes. Wel wat vroeg, maar negen uur werd ons echt te laat. Dan zouden we ‘Flikken Maastricht’ op TV missen en dat kon echt niet. Toen we om half zes arriveerden bleken we de eerste gasten te zijn. Dat duurde echter niet lang. Al snel liep de zaak gezellig vol. Het concept was simpel. Geen voorgerechten of hoofdgerechten, maar een menukaart met allemaal kleine verfijnde gerechten die je voortdurend kon bijbestellen. De specialiteit van het huis waren de diverse soorten kroketten en bitterballen. Omdat mijn vrouw en ik in een ‘sharing mood’ waren besloten we alle gerechtjes te delen. Als eerste zetten we onze tanden in een gerechtje dat als ‘coquille pizza’ op de kaart stond. Het bleek een krokante papadum te zijn belegd met verse coquilles, citroen/vanille wasabi en crème fraiche. Wij mij betreft een absoluut feestje voor de smaakpapillen. Na dit overheerlijke gerechtje een soepje van linzen, boerenspek en truffelcrème gevolgd door twee overheerlijke kroketten die niet op de kaart stonden en een ‘hot duck’, een verfijnde en bijzonder smakelijke variant op de ‘hotdog’. Het geheel werd gecompleteerd door een portie frites met ambachtelijke mayonaise. Frites zoals frites hoort te zijn. Niet te vet en lekker krokant. Toen we al dat lekkers op hadden hebben we nog een portie (3 stuks) bitterballen, gevuld met rundvlees en geserveerd met een crème van vadouvan besteld, want die wilden we ook erg graag proeven. En terecht, want ze waren erg lekker. Tot besluit twee dessertgerechtjes. Een appeltaartcroquette met zoethout-ijs en calvadoscrème – de calvadoscrème hebben we vanwege onze 100 dagen IkPas Challenge laten staan – en een gerechtje van karamelzeezout-ijs met olijfolie en gekaramelliseerde popcorn. Vooral het laatste gerechtje bleek een voortreffelijke combinatie van smaken en texturen. 

Kortom, onze  100 maanden verkering hebben we dubbel en dwars gevierd. Ik ga alvast nadenken over een nieuw excuus om weer naar Maastricht te gaan, want het voelt voor ons nog steeds een beetje als thuiskomen. 

Je kunt mijn website ook volgen via:
Facebook
Twitter
Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.