Bamboebeertje

Happy Living (#8) – COVID-19

We zijn allemaal in de ban van het virus. Ik ook. Van ‘Happy Living’ is op dit moment geen sprake, maar we proberen er ondanks het sociale isolement en de compleet veranderde realiteit het beste van te maken.

Als thuisblijfpapa ben ik gewend om me te bekommeren om het huishouden en de zorg voor de kinderen, maar dat alles speelt zich sinds de afgelopen week af in een compleet nieuwe realiteit. Een realiteit die met de dag verandert en waarvan de impact met de dag voelbaarder wordt. Een week geleden begon ik hevig te snotteren. Mijn kinderen waren ook al flink verkouden geweest, dus dat ik het ook te pakken kreeg was natuurlijk niet zo verwonderlijk. Maar deze keer voelde het toch anders. Niet anders, omdat ik er heel ziek van was, het was gewoon een fikse verkoudheid en ik heb geen koorts gehad, maar anders omdat het Coronavirus sinds vorige week ook hier in Nederland stevig in opmars is. Het leven hier in huis gaat gewoon door, maar werd van de ene op de andere dag toch anders. Die verandering van het dagelijks leven ervaarde ik aan den lijve toen ik ruim een week geleden ’s ochtends als vrijwilliger een rit voor ANWB Automaatje ging doen en de klant, die ik die week al eerder voor boodschappen naar het dorp had gebracht, toen ik haar kwam ophalen mij vertelde dat ze vanwege het Coronavirus haar kappersafspraak had afgezegd. Dus toen ging ik maar, eerder dan voor die dag gepland, de boodschappen voor het weekend doen. Ik draai bij de supermarkt de parkeerplaats op en die was om even over negen ’s ochtends al nagenoeg vol. Opmerkelijk, want doorgaans kun je op vrijdagochtend zowel op de parkeerplaats als in de winkel een kanon afschieten. Dat had ik nu ook kunnen doen, maar dan had ik gruwelijk veel slachtoffers gemaakt. Bij de winkelwagenstalling raakte ik even kort aan de praat met twee klanten die net als ik ook altijd op vrijdagochtend hun boodschappen doen en die net als ik verbaasd waren dat het nu ineens zo druk was. Het voelde op z’n zachtst gezegd een beetje onwerkelijk. De tweede opmerkelijke situatie waar ik, eenmaal in de winkel, mee geconfronteerd werd was het hamstergedrag van een deel van de klanten. Alsof er oorlog was uitgebroken en het niet zeker was hoelang de winkel nog bevoorraad zou worden. Heel bizar! En toch hè…ongewild wordt je bijna meegezogen in dat absurde groepsgedrag. De eerlijkheid gebied me dan ook om op te biechten dat ik toch een extra stukje kaas, een pak rijst en een verpakking van niet minder dan acht rollen toiletpapier heb meegenomen terwijl die niet op mijn boodschappenlijstje stonden. Zo werkt kuddegedrag (lees: massahysterie) kennelijk. Sinds die vrijdagochtend was het voor mij in ieder geval heel duidelijk dat het Coronavirus ook hier in Nederland zijn greep begon te krijgen op het dagelijks leven. 

En toen kwam zondags van overheidswege het besluit dat de scholen moesten sluiten. Daar waar premier Rutte vrijdags nog aangaf dat het sluiten van de scholen niet nodig was omdat kinderen volgens de experts minder bevattelijk voor het virus zouden zijn en daarmee ook een geringe rol zouden spelen in het verspreiden van het virus werd de druk van alle kanten gedurende het weekend kennelijk zodanig opgevoerd dat het kabinet niet anders kon dan toch het besluit nemen om de scholen sluiten. Wat me tot op heden nog steeds niet helemaal duidelijk is geworden is of er door de experts nou wel of niet een foute inschatting is gemaakt ten aanzien van de besmettelijkheid van kinderen. Wat wel duidelijk is dat kinderen en jongeren de aanvankelijke boodschap van Rutte ten aanzien van hun ondergeschikte rol in de verspreiding van het virus zich goed ter harte hebben genomen. Want hoe moeilijk blijkt het om ze er nu van te doordringen dat ook zij anderhalve meter afstand van anderen moeten houden en dat het verboden is  om in grote groepen bij elkaar te komen.

En toen waren de kinderen dus thuis, mijn vrouw lange dagen aan het werk en het  advies om zoveel mogelijk thuis te blijven. Maar boodschappen moeten er natuurlijk wel gedaan worden en ik wilde ook niet pas ’s avonds als mijn vrouw weer terug was boodschappen gaan doen met het risico lege schappen aan te treffen. Dus de kinderen moesten mee. Ondanks dat ik de kinderen op het hart had gedrukt om het winkelwagentje niet los te laten en overal af te blijven voelde het toch heel onprettig. Maar ja, ik had geen keus. Opa en oma vragen om op te passen was in deze situatie ook uitgesloten. Ik heb nog een moment overwogen ze met de airco aan in de auto te laten, maar de techniek liet me uitgerekend op dat moment in de steek waardoor ik geen YouTube kon afspelen op het display in de auto. Het voelde sowieso al niet echt lekker om ze in de auto te laten zitten, maar zonder YouTube filmpjes ter afleiding zou dat een nog slechter idee zijn. Dus dan toch maar mee de winkel in. Het was gelukkig niet zo druk als de vrijdag ervoor en de kinderen hielden zich keurig aan de afspraak om niet van het winkelwagentje te wijken. Maar o wat was ik blij toen ik weer met ze in de auto op weg naar huis was. Ik vind het toch al niet echt een feest om met beide kids boodschappen te gaan doen, maar de nieuwe werkelijkheid maakte dit nog een stuk onaangenamer. Dus hoera, we hadden ons met vereende krachten door deze kleine alledaagse uitdaging heengeslagen!

Voor onze kinderen voelde de schoolsluiting aanvankelijk een beetje als vakantie, maar zodra ik kon starten met het thuisonderwijs werd het voor de kinderen ook meteen duidelijk dat ze geen vakantie hebben en dat er iets heel ongewoons aan de hand is. Het feit dat ze opa en oma, die op een paar kilometer afstand wonen, al ruim anderhalve week niet gezien hebben draagt nog eens extra bij aan het gevoel dat er een vreemde situatie is ontstaan. En dan probeer je als ouder je kinderen uit te leggen wat er aan de hand is zonder ze nodeloos ongerust te maken. Best lastig als je zelf ook niet weet wat je moet verwachten. Wat ik wel weet is dat we in een ongelooflijk goed georganiseerd en welvarend land leven en dat met man en macht alles op alles wordt gezet om de impact van dit verschrikkelijke virus voor iedereen tot een minimum te beperken. Maar feit blijft dat er mensen overlijden aan dit virus, dat de druk op de gezondheidszorg in bepaalde gebieden in Nederland nauwelijks nog te behappen is, dat het sociale leven compleet op z’n gat ligt, dat veel middenstanders en zzp’ers werkeloos thuis zitten, dat bewoners van verpleeghuizen geen bezoek meer mogen ontvangen, enzovoort, enzovoort. Kortom, de impact van deze pandemie is gigantisch. Het enige dat ik op dit moment kan bijdragen is een beetje positieve energie de kosmos insturen voor iedereen die het nodig heeft. Sterkte voor iedereen die het zwaar heeft als gevolg van deze crisis. We gaan er doorheen komen!

Je kunt mijn website ook volgen via:
Facebook
Twitter
Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.