Bamboebeertje

Sustainable Living (#9) – Leven na de crisis

We verlangen allemaal naar het eind van deze crisis. Maar hoe ziet het leven er straks uit? Hoe gaan we verder als de wereldeconomie is ingestort en het klimaat ernstig in de problemen zit. In deze blog mijn gedachten hierover.

Afgelopen woensdag was het de internationale Dag van de Aarde. Tegenwoordig zijn alle dagen zo’n beetje uitgeroepen tot een ‘Dag van…’ en persoonlijk vind ik dat een beetje onnozel. Aangezien we maar 365 dagen in een jaar hebben, oké dit jaar 366, kunnen er feitelijk ook maar 365 dagen van het één of het ander zijn. Hoe dan ook, een mens hoeft maar een aanleiding te hebben om iets op papier te zetten en dit leek me een goed moment om voor mezelf eens de balans op te maken en op een rijtje te zetten wat wij als gezin bijdragen aan het voortbestaan van onze aardkloot.

Onze kinderen zijn vijf en zes en ik vind dat we met z’n allen, ook als je geen kinderen hebt of wenst, een grote verantwoordelijkheid hebben om de planeet waarop we met z’n allen leven in een goede of als het even kan betere conditie aan hen en toekomstige generaties na te laten. En zeg nou zelf, we hebben er met z’n allen de afgelopen decennia een flinke puinhoop van gemaakt wat dat betreft. Economisch gewin heeft sinds ik me kan herinneren hoogtij gevierd. En dan treedt er plotseling, nou ja plotseling, je kon er op wachten, een wereldwijde pandemie van het coronavirus op en ligt de wereldeconomie voor een groot deel op z’n gat. Komen we dan nu collectief tot het besef dat economisch gewin als de geijkte rode draad door ons bestaan het inmiddels wel een beetje gehad heeft en dat we terug moeten naar een wereld waar waarden als verdraagzaamheid en naastenliefde zwaarder wegen dan geld en status? We hebben in ieder geval voldoende tijd om na te denken over zaken die we na de crisis anders willen oppakken dan voorheen. Een van die zaken is bijvoorbeeld de lokale economie. Door de crisis hebben kleine middenstanders, de lokale bakker, slager, groenteboer enzovoort het zwaar te verduren. Sinds de opkomst van supermarkten na de tweede wereld oorlog hebben de middenstanders van weleer het sowieso moeilijker gekregen om een goed belegde boterham te verdienen. Supermarkten voldoen aan de behoefte om snel en efficiënt alle boodschappen op één plek te doen. Je hoeft niet je beurt af te wachten zoals bij de bakker of de slager, maar kunt gewoon zelf je brood en vleeswaren uitkiezen, zelf scannen, betalen bij een betaalpaal en mee naar huis nemen. Tijd is kostbaar en in de moderne tijd willen we zo min mogelijk tijd kwijt zijn aan boodschappen doen. Sterker nog, er zijn al winkels zonder kassa’s waar je ogenschijnlijk zonder een betaalhandeling te doen met je producten weer naar buiten loopt. Een intelligent systeem van camera’s en sensoren bepaalt bij binnenkomst wie je bent, wat je uit de schappen pakt en waar je de winkel mee verlaat. De kosten van je boodschappen worden van je rekening afgeschreven bij het verlaten van de winkel. Gemak dient de mens, zeggen we dan! Maar is dat echt wat we willen? Is technologische vooruitgang soms niet eerder een vloek dan een zegen? Het is maar hoe je er tegenaan kijkt natuurlijk.

Gedurende de crisis waar we op dit moment in verkeren is het doen van boodschappen het enige uitje dat veel mensen nog maken. Dat geldt ook voor mij. Maar echt vrolijk word ik er niet van. Ik ben gewend om snel en efficiënt mijn boodschappen te doen. Ik heb, zoals dat voor de meeste mensen geldt, nog meer te doen, maar door de coronamaatregelen is dit aardig onder druk komen te staan. Een maatregel als anderhalve meter afstand houden haalt aardig de snelheid uit het boodschappen doen. Zeker als je op een tijdstip in de supermarkt bent dat het eigenlijk al te druk is om je nog een beetje fatsoenlijk en enigszins vlot door de winkel te bewegen. Het kabinet en in diezelfde lijn onze gemeente roept ons op om lokaal onze boodschappen te doen. En daarmee bedoelen ze niet alleen maar dat je boodschappen moet doen in je eigen woonplaats, zodat er zo min mogelijk gereisd wordt, maar dat je je inkopen doet bij de lokale ondernemers als de bakker, de slager en de groenteboer. Toen een paar weken geleden die oproep werd gedaan dacht ik nog, dat is allemaal leuk en aardig, maar ik ben veel te veel tijd kwijt als ik stad en land af moet om mijn boodschappen te doen. Maar zo langzamerhand begin ik daar toch wel anders over te denken. Het is een kwestie van omdenken. Als het doen van boodschappen in deze tijd het enige uitje is dat je maakt, waarom dan niet een kwaliteitslag realiseren en er een echt uitje van maken. Een praatje bij de bakker, een grapje bij de slager, een plagerijtje bij de groenteboer. Dat betekent misschien iets meer tijd nemen voor de boodschappen, maar ik vermoed dat het veel meer als een uitje, een prettige sociale activiteit, voelt dan dat het boodschappen nu doen voelt. En het is bovendien goed voor de lokale economie.

In het verlengde daarvan moeten we misschien ook maar eens wat minder producten zoals kleding, schoenen, elektronica en huishoudartikelen bij de bekende online groothandels bestellen en ook die producten betrekken van lokale ondernemers. En als je nog een stapje verder wilt gaan, koop dan eens wat vaker tweedehands kleding. Als we allemaal wat langer met onze kleding zouden doen, dan scheelt dat een bak aan belasting van het milieu. Consuminderen is sowieso een van de betere dingen die je kunt doen om een een zinvolle bijdrage te leveren aan het behoud van onze planeet. Ik hoop dat veel mensen de crisistijd aangrijpen om eens na te denken hoe het straks allemaal verder moet na de crisis. Pakken we de draad weer op waar we gebleven waren en gaan we op dezelfde voet weer verder? Ik denk persoonlijk van niet. Ik denk dat de impact van deze crisis zo groot is dat het bijna onmogelijk is om ons leven van voor de crisis ongewijzigd weer op te pakken. De kans dat een pandemie van dergelijke omvang zich in de nabije toekomst vaker zal voltrekken is niet uitgesloten. Als we ons leven, onze economie nadat we die zo goed en zo kwaad als dat gaat hebben gerepareerd, ongewijzigd willen voortzetten, dan zal de economie bij elke volgende uitbraak opnieuw op slot gaan. En zullen we telkens na een pandemie een economische crisis moeten doormaken. Willen we dat? Of zijn er manieren om onze economie ‘pandemie-proof’ te maken en tegelijkertijd ook duurzame oplossingen te realiseren voor wat betreft die andere zwaarwegende crisis, de klimaatcrisis. Wie het weet mag het zeggen! Ik ben een rasoptimist en ik denk dat dat kan. Een mens in oorlogstijd verricht heldendaden. We kunnen het! Maar willen we het ook?

Je kunt mijn website ook volgen via:
Facebook
Twitter
Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.