Het loslaten van mijn kinderen ervaar ik als één van de allermoeilijkste dingen die ik ooit gedaan heb. En toch ontkom je er niet aan. Want als ik ze niet los laat, dan wordt het ongetwijfeld een strijd die ik uiteindelijk ga verliezen. Dus vanaf het moment dat ze geboren werden weet ik dat ik ze uiteindelijk ook weer moet laten gaan. Onze dochter van tien bevindt zich in de pre-puberteit. Ze is altijd al een heel zelfstandig meisje geweest, maar nu ze haar verkeersdiploma heeft, wil ze ook zelfstandig fietsen. Van en naar school heb ik daar geen enkel probleem mee. Maar vanochtend kreeg ik de vraag of ze zelf naar de bibliotheek mocht fietsen. Toen moest ik wel even slikken.

Nadeel van buitenaf wonen

Wij wonen op een prachtige plek in het buitengebied van Winterswijk. Dat biedt onwijs veel voordelen. Maar het heeft ook een groot nadeel. Het centrum van Winterswijk ligt op enkele kilometers afstand. Om bij de bibliotheek te geraken moet er dus een aardig stukje gefietst worden. Dat is voor onze dochter geen enkel probleem, want ze is heel sportief aangelegd. Maar voor mij als ouder betekent het dat ik haar uiteindelijk het vertrouwen moet geven om dit zelfstandig te doen. Ik moet haar loslaten. Op weg naar de bibliotheek gaat ze eerst langs de PLUS. Ze heeft gisteren namelijk nog een paar statiegeldflessen in de buurt opgehaald en wil de opbrengst aan KiKa doneren.

Drukte in het dorp

Nadat ze bij de bibliotheek is geweest wil ze ook nog even het centrum in om vouwblaadjes te kopen. Het is nu tien over half tien ‘s ochtends en we hebben afgesproken dat ze om uiterlijk half twaalf weer terug is. Ze fietst langs het raam van onze woonkamer, de wijde wereld in. En ik blijf met een knoop in mijn maag achter. Ik vind het doodeng. Op zaterdag is het altijd razend druk in het centrum van Winterswijk. Van heinde en ver komen dagjesmensen om de weekmarkt te bezoeken. Bovendien is een oud klasgenootje van mij op de route die onze dochter fietst op twaalf jarige leeftijd verongelukt.

Loslaten tijdens COVID-19

Het loslaten van onze kinderen is niet iets dat me plotseling overkomt. Gedurende hun hele jonge leven duiken er voortdurend momenten op waar ze mij loslaten of omgekeerd. Een van die momenten was tijdens de COVID-19 pandemie. Onze jongste was toen nog een kleuter. Tot dan toe was het gebruikelijk dat de ouders van de kinderen in groep 1 en 2 hun kinderen in de klas afleverden. Door de pandemie werd ouders verzocht om hun kinderen op het schoolplein achter te laten en niet meer mee naar binnen te gaan. Die eerste keer dat ik onze jongste op het schoolplein moest achterlaten staat me nog heel helder voor de geest. Het was een pijnlijk moment van loslaten, maar het heeft me in zekere zin ook erg geholpen.

Regie

Vanaf dat moment heb ik de zelfstandigheid van onze kinderen nog nadrukkelijker ondersteunt. Dus overal waar we vanaf dat moment naar toe gingen, liet ik ze vrij snel zelfstandig gaan. Of dat nou school, zwemles of muziekles was. Door ze de ruimte te geven om hun zelfstandigheid te ontwikkelen verzachtte ik op de een of andere manier het proces van loslaten. Immers, ik had voor een deel de regie van het loslaten in handen. Hoe anders voelt het, nu onze dochter zelfstandig met de fiets het dorp in is. De komende twee uur is ze niet bereikbaar, dus ik moet er op vertrouwen dat het goed gaat.

Niet bereikbaar

Ik kan me heel goed voorstellen dat er ouders zijn die hun kinderen op de leeftijd van onze dochter een telefoon geven, zodat ze in ieder geval bereikbaar zijn. Daar hebben mijn vrouw en ik niet voor gekozen en dat maakt zo’n moment als deze extra lastig. Onze dochter kent echter mijn mobiele nummer van buiten, dus in geval van nood weet ze me te bereiken. Maar ik kan haar niet bereiken en dat voelt best heftig. Gelukkig kan ik haar op afstand wel volgen. Ze draagt namelijk een smartwatch. Via een app kan ik bijna ‘real-time’ zien waar ze is.

Anekdote

Op die manier heb ik onze zoon al een keer opgespoord toen hij in het dorp boos van mijn vrouw en onze dochter was weggelopen. De opmerking van mijn vrouw dat als hij zich niet zou gedragen dat hij dan naar huis mocht lopen, had hij letterlijk genomen. En dus had hij de deur van de geparkeerde auto opengedaan en was er op een drafje boos vandoor gegaan. Na een aantal rondjes in het dorp te hebben gelopen koos hij de route richting huis. Ter hoogte van de basisschool wist mijn vrouw hem met de auto weer in te halen.

Angst versus vertrouwen

Ik ben ervan overtuigd dat het voor onze dochter heel waardevol is dat ze het vertrouwen krijgt om zelfstandig op de fiets haar dingen te doen. Dat belang weegt zwaarder dan mijn eigen angst dat haar iets naars kan overkomen. Kleine meisjes worden groot en ik wil haar beslist niet klein houden. Maar niettemin ben ik  blij als ze straks weer veilig thuis is. En hopelijk maakt een succesvolle ervaring, dat het een volgende keer minder als loslaten voelt.