Bamboebeertje

Happy Living (#4) – De grote verandering (deel 2 van 2)

In deze blog het vervolg op hoe mijn vrouw en ik na de geboorte van onze dochter ondanks aanvankelijke bedenkingen toch voor een tweede kindje gingen en de gevolgen voor mijn dagelijks leven tot nu toe.

In de ruim negen maanden dat mijn vrouw zwanger was van onze dochter hebben we uiteraard goed nagedacht hoe we het qua werk zouden gaan doen als ze eenmaal geboren was. Mijn vrouw en ik werkten tot die tijd fulltime, maar met een kleintje op komst wilden we het anders gaan organiseren. Het ideale plaatje dat we voor ogen hadden was om het zo te regelen dat we maar hooguit twee dagen in de week opvang nodig zouden hebben. Omdat mijn vrouw gebruik kon maken van ouderschapsverlof was een vaste dag vrij per week voor haar vrij eenvoudig te realiseren. Uiteraard bracht dat een zekere inkomensderving met zich mee gedurende de periode dat ze van het verlof gebruik ging maken, maar dat hadden we maar al te graag over voor de kostbare tijd die we dan met ons kindje konden doorbrengen. 

Van mijn kant waren er meerdere opties. Ik kon overwegen om in vier dagen fulltime te gaan werken of net als mijn vrouw één dag in de week minder te gaan werken. Ik werkte bovendien al langere tijd een dag per week thuis, dus als ik dat na de geboorte van onze dochter kon voortzetten, dan hadden we in totaal al drie dagen gewonnen. Mijn toenmalige werkgever zag dat echter anders. Na de geboorte van onze dochter behoorde thuiswerken niet meer tot de mogelijkheden zo kreeg ik te verstaan. Met deze maatregel heeft mijn werkgever me tegen mezelf willen beschermen, maar desondanks was ik hier zwaar teleurgesteld over. De grens lag voor ons bij twee dagen professionele opvang per week. Zowel mijn ouders als die van mij vrouw woonden ver buiten de regio, dus daar konden we geen beroep op doen. Mijn vrouw was kostwinner en nog een extra dag minder werken zou een aardige financiële aderlating betekenen, maar los daarvan bovendien praktisch niet echt haalbaar zijn. Zouden we er voor kiezen dat  ik twee dagen in de week minder zou gaan werken en we nog twee dagen opvang moesten organiseren dan zou dat, opgeteld bij de inkomensderving van mijn vrouw, niet of nauwelijks meer iets over laten van wat ik financieel zelf inbracht. Die wetenschap, gecombineerd met een sterke wens van mijn kant om ons kindje zo min mogelijk naar de opvang te willen sturen en veel tijd met haar te willen doorbrengen, heeft uiteindelijk geresulteerd in het ingrijpende en verstrekkende besluit om mijn baan op te zeggen en helemaal zelf voor onze pasgeboren spruit te gaan zorgen. Op het moment dat mijn vrouw en ik samen dit besluit namen voelde dit voor mij niet als ‘vroegtijdig pensioen’ maar meer als een soort sabbatical. Ik dacht, als ons kindje straks twee jaar is en naar de peuterspeelzaal gaat, dan ga ik weer lekker terug aan de slag in een betaalde baan. Het is maar goed dat je niet in de toekomst kunt kijken, want anders had ik er wellicht ten tijde van het besluit om ‘thuisblijfpapa’ te worden nog een extra nachtje over geslapen. 

Toen mijn vrouw zwanger van onze dochter was hebben we het ook gehad over een eventueel tweede kindje. Normaalgesproken doen de meeste stellen dit vermoedelijk pas na de geboorte van hun eerste kindje, maar we beschouwden ‘tijd’ niet als onze beste vriend. Ik wilde erg graag nog een tweede kindje, een broertje of zusje voor onze eerstgeborene, maar mijn vrouw zag dit aanvankelijk helemaal niet zitten. Zij vond dat we gezien haar leeftijd heel erg blij mochten zijn met één gezond kindje. Daar had ze natuurlijk helemaal gelijk in. Maar toch! In de periode na de geboorte van onze dochter werd het thema gezinsuitbreiding een terugkerend onderwerp van gesprek. Omdat onze dochter echter met een keizersnede was geboren mocht mijn vrouw gedurende een halfjaar na de geboorte van onze dochter niet zwanger raken. Dat bracht een zekere rust, want we hoefden er even niet over na te denken. Die relatieve rust en de gesprekken die we over gezinsuitbreiding hadden maakten dat we uiteindelijk toch besloten om na het bewuste half jaar nog één keer een poging te wagen. En prompt was mijn vrouw opnieuw zwanger. 

Deze zwangerschap verliep echter een stuk minder ontspannen dan de vorige. In het eerste trimester van de zwangerschap kreeg mijn vrouw aanzienlijk bloedverlies. Dus alle alarmbellen gingen meteen af aangezien mijn vrouw al twee keer eerder een miskraam had gehad. Een beetje in paniek belden we een vriendin met de vraag om mijn vrouw mee te nemen naar het ziekenhuis. Ik bleef thuis achter met onze dochter. Het bleek gelukkig loos alarm te zijn. Het bloedverlies werd veroorzaakt doordat de placenta erg laag en dicht bij de baarmoedermond lag. Ons kindje maakte het prima. Niets aan de hand. De volgende horde in de zwangerschap was de prenatale diagnostiek. Iets wat we voorafgaand aan de geboorte van onze dochter ook hadden ondergaan en eigenlijk vanzelfsprekend ook nu weer ondergingen. Echter, daar waar de onderzoeken bij onze dochter allemaal positief uitpakten leverde de prenatale diagnostiek bij deze zwangerschap een heel ander beeld op. De kans op aangeboren afwijkingen bleek aanzienlijk te zijn. Ik was enorm bezorgd en ondanks dat het een gezamenlijk besluit was, voelde ik me ergens toch wel schuldig dat ik zo op gezinsuitbreiding had aangedrongen. We hadden dringend behoefte aan geruststelling, maar pas enkele weken later kon mijn vrouw de NIPT-test ondergaan. De NIPT-test weersprak gelukkig de eerdere bevindingen, maar wat duurde het wachten op die uitslagen gruwelijk lang. Het heeft dan ook ver in de zwangerschap geduurd voordat ik erop begon te vertrouwen dat het allemaal wel goed zou komen. 

Na een ultieme poging om ons tweede kindje op natuurlijke wijze geboren te laten worden werd onze zoon geboren na een spoed-keizersnede. Achteraf bezien was spoed geboden omdat de baarmoeder van mijn vrouw feitelijk aan het scheuren was op het oude litteken van de vorige keizersnede. Dat kregen wij pas te horen toen ons kindje gezond en wel geboren was en mijn vrouw de keizersnede eveneens goed had doorstaan. De professionaliteit en kalmte van het geboorte-team hebben gemaakt dat het met een sisser afliep en dat wij als aanstaande ouders niet in de gaten hadden hoe ernstig de situatie was. 

En toen was ik amper 17 maanden na de geboorte van onze lieve dochter ineens vader van een prachtige zoon. Het idee dat ik datzelfde jaar nog weer op zoek zou gaan naar betaald werk smolt als sneeuw voor de zon. 

In een volgende blog zal ik dieper ingaan op mijn belevenissen als ‘thuisblijfpapa’.

Abonneer je op mijn blogs:
Follow by Email
Facebook
Twitter
Pinterest
Instagram

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.