Bamboebeertje

Happy Living (#5) – Thuisblijfpapa

In deze blog neem ik jullie mee in het proces dat zich heeft afgespeeld rondom mijn keuze om na de geboorte van onze dochter ontslag te nemen van mijn betaalde baan en thuisblijfpapa te worden. Een keuze waar ik tot op de dag van vandaag nog vierkant achter sta, maar waarvan de uitwerking beslist niet altijd over rozen gaat. Na 20 jaar voor een baas te hebben gewerkt moest ik mezelf als het ware opnieuw uitvinden. Mijn kinderen waren en zijn daarbij mijn spiegel. Die confrontatie met jezelf is bijzonder leerzaam, maar soms ook bijzonder pijnlijk. In deze blog beschrijf ik de ontwikkelingen in de loop van de tijd. In een volgende blog zal ik explicieter ingaan op wat het met mij als persoon heeft gedaan.

Toen mijn vrouw zwanger was van onze dochter en ons leven op het punt stond om compleet te veranderen moesten wij,  zoals alle aanstaande of nieuwbakken ouders, bepaalde keuzes maken ten aanzien van de zorg en opvoeding van onze telg. De gedachte die bij ons de boventoon voerde was dat we geen kinderen wilden als die door anderen grootgebracht zouden worden. Die gedachte zat heel diep bij mij. Toen mijn werkgever me niet volledig terwille was voor wat betreft mijn wensen ten aanzien van het combineren van mijn baan met mijn vaderschap was dat het zetje dat ik kennelijk nodig had om tot een van de meest ingrijpende beslissingen in mijn leven te komen. Ik stopte met mijn baan in loondienst en werd fulltime thuisblijfpapa. Aanvankelijk met het idee om dit twee jaar fulltime te doen en dan er weer parttime voor een baas of als zzp’er bij te gaan werken. Echter binnen die twee jaar werd onze zoon geboren. Automatisch begon voor mij de klok voor de aanvankelijk geplande twee jaar weer opnieuw te lopen. Toen onze zoon twee jaar oud was startte hij met twee ochtenden in de week naar de peuterspeelzaal te gaan. Zijn oudere zus, die in Eijsden ook al op de peuterspeelzaal had gezeten, startte tegelijkertijd met haar broertje op een nieuwe peuterspeelzaal. Iets meer dan een maand eerder waren we immers van Eijsden naar Winterswijk verhuisd. We woonden al een tijdje in een vakantiewoning en de paar uurtjes die ik niet voor de kinderen hoefde te zorgen omdat ze naar de peuterspeelzaal gingen, deed ik de noodzakelijke huishoudelijke taken (poetsen, boodschappen doen, etc.) en bracht ik bovendien onze woonwensen in kaart om op den duur, als mijn vrouw qua werk wat meer ingeburgerd was, naar een eigen woning te verhuizen. Kortom, van werken voor een baas of iets opstarten als zzp’er was vooralsnog geen sprake. En ik stond er eerlijk gezegd op dat moment ook nog niet echt om te springen. 

De volgende mijlpaal was het begin van de basisschoolcarrière van onze dochter, twee weken voor haar vierde verjaardag. Dat bracht een grote verandering teweeg, want ik had nu veel meer tijd alleen met ons jongste kind. De tijd die ik echter voor mezelf had bleef gelijk. En ook qua werk veranderde er nog even niets. Toen onze zoon nog niet geboren was ging alle aandacht en zorg naar onze dochter. Omdat zij nu een groot deel van de dag naar school ging kreeg onze jongste de één-op-één aandacht die ik ook langdurig aan onze dochter had kunnen geven. Ik ben heel blij dat ik, zij het op verschillende leeftijden, die bijzondere aandacht aan beide heb kunnen geven. Het heeft er ongetwijfeld mede voor gezorgd dat ik een hele goede band met mijn kinderen heb weten op te bouwen.

En toen kwam er in de zomer van 2018 een vacature voorbij voor een parttime functie als kwaliteitsfunctionaris in het lokale ziekenhuis. Het betrof een tijdelijke aanstelling (15 maanden) voor 16 uur per week. Dat sprak mij erg aan omdat ik verwachtte dat heel goed te kunnen combineren met mijn thuissituatie. Dus ik schreef. Wat volgde was een uitnodiging, een prettig sollicitatiegesprek en een afwijzing. Die afwijzing was echter van korte duur, want ze kwamen er met een interne kandidaat niet uit. En zo startte ik op 2 september 2018 met goede moed aan een nieuwe carrière buiten de deur. De eerste maand was erg wennen. Ik had al een aantal jaren niet meer voor een baas gewerkt en merkte dat ondanks het beperkte aantal uren de combinatie met mijn privé best wel een dingetje was. Het werken buiten de deur was niet in plaats van mijn werkzaamheden als thuisblijfpapa gekomen, het was erbij gekomen. Bovendien ervaarde ik al heel snel dat de hoeveelheid werk dat er voor mij als kwaliteitsfunctionaris lag eigenlijk niet binnen de 16 uur die ik had gekregen was te doen. Ik begon dan ook al vrij snel twijfel te krijgen of ik er wel goed aan had gedaan om de baan aan te nemen. Maar goed, ik wilde het ook wel een eerlijke kans geven en ik vond het leuk werk, dus ik ging door. Met dat de tijd verstreek raakte ik enerzijds meer en meer ingewerkt, maar anderzijds bleef de werkdruk ook toenemen. Bij de start van mijn werkzaamheden kreeg ik vier belangrijke taken toebedeeld. Van die vier taken was er één die pas na 3 maanden zou starten. De enorme uitdaging was echter dat ik mijn 16 uur al flink gevuld had met de overige drie taken en dus nog maar weinig tijd overhield voor die vierde taak. Die vierde taak was van alle vier overduidelijk de belangrijkste. Zo belangrijk dat ik al snel door kreeg dat daar desnoods de overige taken voor zouden moeten wijken. Een ondraaglijke gedachte voor mij. Ik was net een beetje fatsoenlijk ingewerkt in de overige taken, had mijn draai een beetje gevonden en nu zou dat allemaal moeten gaan wijken voor één belangrijke taak? Een taak die compleet nieuw voor mij was, waar een harde deadline op zat en waarin ik te maken kreeg met mensen die mij moesten ondersteunen die het ook allemaal voor de eerste keer deden? De spanning die dat met zich meebracht nam zienderogen toe en ik bemerkte dat dit ook zijn weerslag begon te krijgen op mijn thuissituatie. Ik raakte meer en meer overspannen en een burn-out, mijn tweede, lag op de loer. Ik wilde echter niet opgeven. Dus in gesprek met mijn leidinggevende gaf ik aan waar ik tegenaan liep. Zij kon jammergenoeg heel weinig voor mij betekenen. Van haar kreeg ik het advies om al het werk behalve die ene opdracht op een laag pitje te zetten. Dat was voor mij geen echte oplossing. En toen werd ik ziek. Niks ernstigs hoor, gewoon een flinke griep, maar voor mij wel een wake-up-call. Zowel mentaal als lichamelijk begon het werk een flinke tol te eisen. Herstellende van de griep heb ik toen een radicaal besluit genomen. Ik nam ontslag. Belangrijkste reden was voor mij was dat ik veel te veel energie in mijn werk aan het pompen was en er maar fractie van terugkreeg. Er was een enorme onbalans ontstaan en die moest hoe dan ook hersteld worden. Een moeilijk besluit, want ik geef niet zo snel iets op. Echter wel een goed besluit, volledig gesteund door mijn vrouw, waar ik tot op de dag van vandaag geen spijt van heb. 

En zo gebeurde het dat ik, op het moment dat ook onze jongste aan zijn schoolcarrière begon, weer fulltime thuisblijfpapa was. En dat was goed. Ik had er vrede mee. Enkele weken na mijn ontslag ben ik begonnen met het schrijven van een ondernemingsplan voor een praktijk als zelfstandig mantelzorgmakelaar. Het werd tijd om voor mezelf wat dat betreft een aantal zaken op een rijtje te zetten. De gedachte om een eigen praktijk te starten was iets dat me al langere tijd bezighield en ik voelde dat ik het aan mijzelf verplicht was om dit op z’n minst eens goed te onderzoeken. Ik kwam tot de slotsom dat er voor mij op dat moment te veel haken en ogen kleefden aan het opzetten van een eigen praktijk. Ik wilde niet nogmaals in dezelfde valkuil lopen in de combinatie met mijn privésituatie. Dus dat plan ging terug de ijskast in. 

Voorlopig ga ik niet actief op zoek naar een betaalde baan. Ik zie wel wat er op mijn pad komt. Er zijn bovendien ook andere manieren om maatschappelijk betrokken te zijn. Zo heb ik mij vorig jaar ingeschreven voor vrijwilligerswerk (ANWB Automaatje), ben ik toegetreden tot de cliëntenraad van een zorgorganisatie,  ben ik penningmeester geworden van de oudervereniging van de basisschool van onze kinderen, bestuurslid van een regionale afdeling van de partij die mijn politieke voorkeur heeft en steunfractielid van de lokale politieke fractie. Allemaal op vrijwillige basis. Het voelt heel fijn om niet alleen maar meer bezig te zijn met de zorg voor de kinderen en het huishouden maar ook op andere fronten een maatschappelijke bijdrage te leveren. Want hoe bevredigend mijn rol van thuisblijfpapa ook is, je wereldje wordt wel heel klein als je alleen maar daar mee bezig bent. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.