Bamboebeertje

Healthy Living (#8) – Gezond blijven in crisistijd

Sportschool dicht. Kinderen hele dagen thuis. Geen toiletpapier te krijgen, maar wel paaseitjes. Hoe blijf je mentaal en fysiek gezond in deze onzekere tijd waarin je verplicht wordt om thuis te blijven. In deze blog geef ik een klein inkijkje hoe ik qua gezondheid met deze nieuwe realiteit omga.

Gezond blijven in deze crisistijd is bepaald geen vanzelfsprekendheid. Mijn vrouw werkt in het lokale streekziekenhuis, dus de kans dat zij het virus mee naar huis neemt is natuurlijk best een reële mogelijkheid. Vanaf de komende week gaat ze zelfs ‘uithelpen’ op de IC en komt ze dus hoe dan ook in contact met mensen die lijden aan COVID-19. Uiteraard draagt ze dan beschermende kleding, maar toch. Ondanks dat de kans dat we besmet raken met het virus daardoor mogelijk iets toeneemt, vind ik het in ieder geval heel erg dapper. Want geloof maar dat het niet meevalt om voortdurend blootgesteld te worden aan het grote leed dat het coronavirus veroorzaakt. Diep respect voor alle mensen in de zorg die ondanks hun eigen twijfels en onzekerheden het beste beentje voorzetten voor de mensen die afhankelijk van ze zijn. En dat respect beperkt zich beslist niet alleen tot de mensen in de zorg. Hetzelfde respect heb ik ook voor mensen die beroepsmatig of vrijwillig werkzaam zijn en met dat werk de wereld draaiende houden in deze crisistijd.

Mijn vrouw kan het virus mee naar huis nemen, maar uiteraard kan ik het virus ook zelf oppikken van de twee keer per week dat ik onze veilige haven verlaat om boodschappen te doen. Ik ben bepaald geen hypochonder, maar in deze crisistijd spelen mijn gevoel en mijn verstand rare spelletjes met me. Ik vind het dan ook zo niet relaxt om boodschappen te doen. Het voelt voor mij alsof ik me in de vuurlinie begeef. En dat gevoel wordt ook nog elke keer sterker. Bizar gewoon! De grootste moeite heb ik met de sfeer die in de winkel hangt. Het voelt allemaal zo zwaar en onprettig. De oude vertrouwde gemoedelijke sfeer is ver te zoeken. Maar als er veel mensen boodschappen doen met het gevoel dat ze hun veilige haven verlaten om zich in de vuurlinie te begeven, dan is het ook niet verwonderlijk dat de sfeer in de winkel daar onder te lijden heeft. Het is niet anders.

Afgelopen week wist ik mijn moeder, die met een lichte vorm van COPD kampt, na enig aandringen ervan te overtuigen om mij de boodschappen te laten doen. Dat voelt heel dubbel, want feitelijk heb ik een stukje van haar zelfstandigheid weggepakt. Maar ik zorg er ook voor dat de kans op besmetting voor haar hopelijk een beetje kleiner is geworden. Ik moet er niet aan denken dat zij besmet zou raken, want er is een reële kans dat ze dat vanwege haar COPD-klachten niet overleeft. Een gedachte die ik zo goed en zo kwaad als het lukt ver van me probeer te houden.

Nu de kinderen voortdurend thuis zijn is er behoorlijk de klad gekomen in mijn hardloopschema. En door de coronacrisis is ook de sportstudio waar mijn vrouw en ik wekelijk een intensieve EMS-training volgen helaas gesloten. Om toch fit te blijven heb ik een week geleden besloten om dan toch maar drie keer in de week een workout van 45 minuten te doen op de oude crosstrainer die we op onze slaapkamer hebben staan. Lekkere opzwepende muziek in mijn oortjes en gaan met die banaan. Gewoon gezien de omstandigheden het beste er maar van maken. Daarnaast houd ik me qua eetpatroon vast aan het intermitterend vasten waar ik al langere tijd mee bezig (zie eerdere blogs) en begin ik morgen aan de laatste week van mijn persoonlijk 100 dagen IkPas-Challenge. De coronacrisis vormt voor mij totaal geen aanleiding om het niet drinken van alcohol te onderbreken of vroegtijdig mijn challenge te staken. Sterker nog, de crisis geeft me gek genoeg eerder de drive om juist niet te drinken dan wel. Zal wel iets met de kop erbij willen houden en controlefreak eigenschappen te maken hebben vermoed ik.

Mentaal lijkt de crisis gelukkig nog niet echt vat op me te hebben. Oké, afgezien van het boodschappen doen dan. Maar verder voel ik me eigenlijk heel oké. Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat het buitengewoon zonnige weer daar een hele positieve bijdrage aan levert. O wee als het toch zo grijs en donker zou zijn als we in de weken voor de crisis hadden. Maar daar is gelukkig absoluut geen sprake van. Het is al dagen achtereen stralend zonnig weer. De lente is zichtbaar en voelbaar. Heerlijk! Daar geniet ik echt van, ondanks de ellende die zich nu in de wereld afspeelt. De afgelopen 2 weken gaf ik de kinderen ’s ochtends thuisonderwijs en ’s middags konden ze dan naar hartenlust buitenspelen. Ik vind het heel sneu dat de kinderen vanwege social distancing opa en oma nu niet kunnen zien, maar dankzij de moderne digitale technieken kunnen ze gelukkig toch nog enigszins contact met ze houden. Het vervangt natuurlijk op geen enkele manier het echte contact, maar het is beter dan helemaal niets.

Kortom, het glas is bij mij nog steeds halfvol. Hopelijk blijft dat zo, want ik vrees dat het einde van deze crisis nog niet in zicht is. En als deze crisis voorbij is dan staat de volgende crisis helaas al weer voor de deur. Dat is weliswaar een economische crisis, maar toch. We gaan er uiteindelijk doorheen komen, daar ben ik van overtuigd. Of we er zonder kleerscheuren vanaf komen durf in nu nog niet te voorspellen, maar dat hoop ik natuurlijk wel. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn dierbare familie, vrienden en bekenden.

Blijf veilig en blijf gezond!

Je kunt mijn website ook volgen via:
Facebook
Twitter
Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.