Bamboebeertje
In zakhorloge in drijfzand illustreert de moeite die ik soms heb met het stellen van prioriteiten

Prioriteiten

Wat is dat toch? Waarom zijn de meeste dagen die ik met een valse start begin zaterdagen? En waarom lijkt het steeds langer te duren voordat ik me over zo’n valse start heb heengezet? Deze keer een nogal persoonlijke blog, dus je bent gewaarschuwd.

Prioriteiten. We zijn er allemaal dagelijks mee bezig. Wat krijgt je aandacht en wat moet even wachten. Over het algemeen kan ik prima prioriteiten stellen. Maar het wordt lastiger als er op een bepaald moment iets teveel dingen tegelijk spelen. Zo’n moment had ik vanochtend bij het opstaan en dan ben ik dus niet te genieten. Mijn zaterdagen kennen een paar vaste elementen. Ik gedij prima op die voorspelbaarheid. Van teveel onverwachte zaken neemt mijn stressniveau toe en toegegeven, ik ga niet echt lekker op stress.

De paradoxale werking van stress

Zaterdag is eigenlijk al heel lang mijn vaste wasdag. Oei, dat klinkt wel heel erg burgerlijk en saai. Maar het is niet anders. Dus ik begin steevast iedere zaterdagochtend’s met het afhalen van de bedden en het verzamelen van de vuile was. Meestal doe ik dat voordat ik mijn eerste kop koffie heb gedronken. Daarnaast is de zaterdag inmiddels mijn vaste blog-dag geworden. Zo heel af en toe lukt het me om op vrijdag al met schrijven te beginnen, maar meestal pas op zaterdag. Omdat ik elke week op zondagochtend mijn blog publiceer, is de zaterdag ook meteen de laatste dag waarop het kan. Kennelijk heb ik die tijdsdruk nodig voor mijn schrijfproces. Voor iemand die niet lekker gaat op stress is dat dan wel weer paradoxaal.

Maar vandaag liep het anders. En ook al wist ik dat het vandaag anders ging lopen, ik had er onvoldoende op geanticipeerd. Vrij onverwacht moest onze oudste vandaag oefenen voor het afzwemmen. Hartstikke leuk natuurlijk, dat ze, na een lange coronapauze, eindelijk zicht heeft op haar B-diploma. Mijn vrouw kon haar niet brengen, want die had al een afspraak staan om te gaan bodyteccen. Dus het was aan mij. Geen nood dacht ik nog, ik kan ook bloggen in de auto als ik zit te wachten bij het zwembad. Zo gezegd, zo gedaan.

Afwijken van mijn routine

Gisteravond kreeg ik nog een mailtje met de vraag om een spoedklusje op te pakken. Dus mijn ochtend begon eigenlijk meteen met het stellen van prioriteiten. Dus toen de eerste was in de machine zat ben ik met mijn eerste kop koffie achter de PC gekropen om dat klusje te klaren. In mijn kop donderde het en ik was chagrijnig. Vermoedelijk nog het meest omdat ik noodgedwongen moest afwijken van mijn voorspelbare zaterdag-routine. 

Mijn chagrijn kent echter meerdere oorzaken. Ik had niet al te best geslapen. Ik heb twee dagen geleden met het sporten een spier verrekt in mijn rug en daar heb ik last van. En ik ben dus zo’n man wiens humeur, als hij een lichamelijk ongemak heeft, daar toch wel onder te lijden heeft. Verder werd mijn chagrijn veroorzaakt vanwege de veelheid aan taken die vandaag op mijn programma staan. Wassen, oefen-zwemmen, bloggen, sporten en eigenlijk moet ik, zeker gezien het prachtige weer, hoognodig de tuin in. Dat laatste is ook wel een dingetje. 

Op mijn knieën in de tuin

Wij hebben de luxe van een grote tuin. Maar ondanks dat het hoveniersbedrijf drie keer per jaar komt, kom ik van het voorjaar t/m de herfst bijna altijd tijd tekort om het onkruid te lijf te gaan. Ik ben een mooi-weer-tuinier en bovendien niet van de chemische, maar van de mechanische bestrijding. Dus op mijn knieën in de tuin. Als ik eenmaal bezig ben vind ik dat overigens prima. Maar op de één of andere manier moet het altijd in het weekend gebeuren. Dat heeft er hoogstwaarschijnlijk mee te maken dat mijn vrouw dan ook meestal vrij is en zich om de kinderen kan bekommeren.

Maar daar zit nou precies het euvel. De weekenden zijn ook meteen het enige moment in de week dat we tijd als gezin met elkaar kunnen doorbrengen. Ik kom daardoor regelmatig in  een spagaat terecht. Kwestie van prioriteiten stellen zou je denken. En in feite is dat de spijker op z’n kop. Maar waarom lukt me dat dan niet? Of nee, waarom heb ik steevast het gevoel dat ik niet de juiste prioriteiten stel? Waarom kies ik in de weekenden niet gewoon volledig voor mijn gezin en verplaats ik al het andere niet naar de doordeweekse dagen? 

Als het zo simpel was, dan had ik dat natuurlijk al lang gedaan. Maar doordeweeks zijn er natuurlijk ook genoeg dingen te doen. Kinderen van en naar school brengen, boodschappen doen, poetsen,…noem maar op. Bovendien besteed ik door de week ik ook vaak de nodige tijd aan vrijwilligerswerk.

Als iets niet precies zo gaat als ik het wil

En het idiote is dat de grootste stress veroorzaakt wordt doordat ik mezelf voortdurend wijs maak dat ik zaken niet op tijd af krijg. Wat eigenlijk zelden het geval is. En datgene wat ik te doen heb vind ik meestal niet eens vervelend. Maar waarom maak ik me er dan zo druk over en word ik chagrijnig als het niet precies zo gaat als ik het wil?

Ik heb het gevoel dat ik mijn vrouw en kinderen flink tekort doe als ik weer zo’n bui heb en dat vind ik echt verschrikkelijk. Maar op de één of andere manier ben ik ook niet goed bij machte om het te veranderen. 

Go-with-the-flow

Een bijkomende stressfactor die niet echt positief bijdraagt aan mijn humeur is het feit dat de kinderen zich anders gedragen als mijn vrouw thuis is dan als ik alleen met ze ben. In het weekend wordt mijn vrouw steevast op de proef gesteld. Ze zoeken dan de grenzen op van wat kan en mag. Heel begrijpelijk, want daar zijn het kinderen voor, maar ook dodelijk vermoeiend. In de aanpak en opvoeding van onze kinderen probeer ik altijd streng, maar rechtvaardig te zijn. Ik ben nogal rechtlijnig en vrij consequent. Mijn vrouw is een heel ander type. Zij is in essentie veel meer van ‘go with the flow’. Dat botst uiteraard wel eens. 

Deze blog heb ik bijna helemaal geschreven in de tijd dat onze dochter aan het zwemmen was. Oké, het is deze keer niet een blog waar misschien iedereen op zit te wachten, maar het is wel een eerlijk verhaal. Als ik in een blog dicht bij mezelf blijf ben ik doorgaans ook veel minder tijd kwijt met schrijven. Dan houd ik meer tijd over voor andere dingen. Want hoe je het ook wendt of keert, tijd is schaars en we ontkomen er niet aan om voortdurend prioriteiten te stellen. That’s life!

Nog niet uitgelezen, trakteer jezelf dan lekker op één van mijn andere blogs.

Abonneer je op mijn blogs:
Follow by Email
Facebook
Twitter
Pinterest
Instagram

5 thoughts on “Prioriteiten

  1. Hahaha heerlijk herkenbaar.
    Het “moeten” waarvan eigenlijk maar een paar dingen echt moeten en de rest voornamelijk in je hoofd zit want dat kan eigenlijk best nog een paar dagen wachten.
    Maar het veroorzaakt chaos in het hoofd en dat is slecht voor het humeur.

  2. Jaren geleden was ik ook zo…
    totdat ik besloot om “moeten” te schrappen. Ik probeer het zo veel mogelijk te vervangen door ik wil…, ik kan…, of ik zal…
    Dit haalt zo veel druk van mijn schouders en ben ik minder snel humeurig.

  3. Ik word juist steeds minder streng voor mezelf nu ik ouder wordt en probeer mezelf steeds minder dingen op te leggen. Ik moet niet meer zoveel van mezelf. Dit lukt me nog aardig ook! Wat ook weer tot gevolg heeft dat ik minder gestresst ben en meer kan genieten van ons gezin én mezelf!

  4. Sinds mijn 50e hebben ik “moeten” uit mijn vocabulaire geschrapt.
    Én idd het leven wordt dan wel gemakkelijker. Is natuurlijk wel eenvoudiger als je alleen woont.
    Als het mooi wéér is ga ik buiten iets ondernemen en bij slecht weer binnen. Geen vaste routines.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.