Een foto tijdens ons huwelijk ter illustratie van de blog over ons tinnen huwelijk

Tinnen huwelijk

Afgelopen week vierden mijn vrouw en ik ons tinnen huwelijk. Het tweede lustrum. Met andere woorden, we waren tien jaar getrouwd. In 2011 liep mijn eerste huwelijk spaak en korte tijd daarna werd ik verliefd op mijn vrouw. In september van dat jaar kregen we officieel verkering. We gingen als vrienden samen op vakantie naar Toscane en kwamen als geliefden terug. En toen kwam alles in een stroomversnelling. Mijn vrouw, toen nog mijn vriendin, trok bij mij in. Haar appartement zette ze een paar maanden later te koop.

Ja-woord

Omdat wij een kinderwens hadden en niet meer piepjong waren besloten we al vrij snel om te proberen om onze kinderwens in vervulling te laten gaan. Sneller dan verwacht was mijn lieve schat zwanger. Ik ging op mijn knieën en vroeg haar begin 2012 ten huwelijk. Mijn vrouw kreeg een miskraam, maar dat veranderde niets aan onze wens om te trouwen. Het huwelijk was voor ons meer dan een praktische oplossing voor als we een kindje kregen. Het bezegelde onze liefde voor elkaar. Dus op 4 mei 2012 gaven we elkaar in het stadhuis van Maastricht het ja-woord. Dat herinner ik me nog als de dag van gisteren. Een dag die echt in het teken van de liefde stond. Het was onvergetelijk!

Na de huwelijksvoltrekking hielden we een bescheiden feestje voor onze beider gezinnen. We hebben samen gekookt en gegeten en het was oer-gezellig. Na afloop vertrokken wij, als kersvers bruidspaar, met de trein naar Brussel. De volgende dag vlogen we naar de Verenigde Staten voor onze huwelijksreis. Een tweede poging om zwanger te worden mondde helaas opnieuw uit in een miskraam.

Maar ondanks het verdriet en de klok die tikte gaven we de moed niet op. In januari 2013 was mijn vrouw voor de derde keer zwanger en in september daaropvolgend werd onze prachtige dochter geboren. Onze grootste wens was in vervulling gegaan. En als gelukkige ouders mochten we dat wonder nogmaals beleven toen in februari 2015 onze zoon ons gezin compleet maakte.

Den Haag

Om stil te staan bij ons tinnen huwelijk hadden mijn vrouw en ik besloten om een paar daagjes weg te gaan. Het werd Den Haag en de kinderen gingen logeren bij mijn zus en zwager. Als mijn vrouw en ik een stedentripje maken dan hebben we van te voren niet een plan met wat we allemaal willen zien. Zo ging het op onze eerste vakantie in Toscane, onze huwelijksreis en alle vakanties daarna. Het mag wat dat betreft een wonder heten dat we destijds het Uffizi in Florence hebben bezocht. Dus ook voor Den Haag hadden we geen plan. De enige voorbereiding die we hadden gedaan is ons er van tevoren van vergewist waar we lekker konden eten. En we hadden een kleine ‘missie’.

In de week voordat we ons tinnen huwelijk in Den Haag gingen vieren stuitte ik via Twitter op Els van Hall, die plantaardige komijnekaas maakt. Roos Vonk, die ik op twitter volg, vestigde daar nogal expliciet en positief de aandacht op en roemde het zelfgemaakte kaasje. Via de website van Els van Hall ben ik met haar in contact gekomen. Ik heb een afspraak gemaakt om samen met mijn vrouw op onze huwelijksdag bij haar langs te gaan om te proeven en te kopen.

Het was een prachtige dag en we werden allerhartelijkst ontvangen. Toen mijn vrouw en ik een stukje kaas hadden geproefd waren we meteen verkocht. Omdat het kaasje nog een paar dagen nodig had om na te rijpen zijn we er nog niet aan begonnen. Maar Moederdag lijkt me een prima gelegenheid om hier heerlijk van te genieten. Lekker uit het vuistje of op een sneetje zelf gebakken brood.

Thuis in Winterswijk

Ons tinnen huwelijk. De tijd is voorbij gevlogen. Op het moment dat we trouwden werkte ik nog fulltime in loondienst. Met de komst van onze dochter heb ik een carrièreswitch gemaakt. Ik werd thuisblijfpapa. Dat is inmiddels meer dan acht jaar geleden. Binnenkort start ik dankzij het toegekende STAP-budget aan de online opleiding tot leefstijlcoach. In de eerste plaats ter verrijking van mezelf, maar met in mijn achterhoofd de mogelijkheid om daar tezijnertijd ook echt wat mee te gaan doen. Mijn vrouw combineert inmiddels haar werkzaamheden als neuroloog met een functie in het medisch stafbestuur van ons lokale ziekenhuis. We zijn in Winterswijk echt thuis!

De ‘prestatie’ waar ik het meest trots op ben is het prachtige gezin dat mijn vrouw en ik samen in de afgelopen tien jaar hebben gesticht. Een liefdevol gezin waar het veilig toeven is. Zo’n veilige en liefdevolle haven is niet vanzelfsprekend. Daar gaat veel tijd en energie in zitten. En er valt nog een heleboel te leren. Maar één ding weet ik wel, ons gezin is mijn dierbaarste ‘bezit’. Over tien jaar hoop ik met mijn vrouw en kinderen ons porseleinen huwelijk te vieren. We leven er samen met de kinderen, familie en vrienden naar toe en maken onderweg een heleboel herinneringen.

Abonneer je op mijn blogs:
Follow by Email
Facebook
Twitter
Pinterest
Instagram

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.