Een foto van de denker van Rodin vind ik toepasselijk voor mijn blog over piekeren

Piekeren

Deze blog gaat over piekeren en draag ik op aan de piekeraars onder mijn volgers. Piekeren is als je het mij vraagt een vervelende en nutteloze bezigheid. En als ik eenmaal lig te piekeren, dan kom ik daar vaak moeilijk van los. Mijn woordkeuze in de voorgaande zin is niet toevallig. Piekeren overkomt me namelijk doorgaans ’s nachts als ik in bed lig. Ik bestempel mezelf echter niet als een grote piekeraar. Maar eens in de zoveel tijd overvalt het me. Meestal is dat in de hele vroege ochtend. De remedie die ik de laatste jaren koos was om dan maar op te staan en te gaan wandelen of bloggen. Vannacht koos ik voor een andere remedie en ben ik weer in slaap gevallen.

Triviale zaken

Zoals gezegd, piekeren houdt me uit de slaap. En het idiote is dat ik doorgaans helemaal niet pieker over grote levensvragen. Integendeel. Op de een of andere manier lijkt het alsof mijn brein wordt aangezet waardoor ik aan allerlei op het eerste oog triviale zaken begin te denken. Het probleem is echter dat als mijn brein eenmaal aanstaat, ik dat niet eenvoudig kan onderdrukken. Ik probeer het vaak wel. Het is niet dat ik bij de eerste gedachte meteen opsta. Maar hoe lang ik het probeer weet ik niet. Ik kijk niet op de klok als de eerste gedachte zich aandient en opnieuw als ik besluit om op te staan.
Het nadelige gevolg van een nachtelijke pieker sessie is slaaptekort. Nu slaap ik over het algemeen erg goed. Dus als ik dan door het piekeren een keertje een nachtje wat minder slaap, dan overleef ik dat echt wel. Maar voor mij zijn piekeren en slecht slapen nog altijd onlosmakelijk verbonden aan een zekere angst voor een burn-out. Dat zit zo.

Een stukje persoonlijke historie

In Maastricht, waar ik van 1997 tot en met 2014 heb gewoond, werkte ik elf jaar voor een grote thuiszorgorganisatie. De eerste jaren tijdens mijn studie als wijkverpleegkundige. Ik wilde echter graag doorgroeien in die organisatie en dus solliciteerde ik op een gegeven moment naar een functie in het middenkader. Een leidinggevende functie die gepositioneerd was tussen de teamleiders en de directeur thuiszorg. In de sollicitatieprocedure legde ik het af tegen interne kandidaten die wel leidinggevende ervaring hadden. De organisatie waar ik voor werkte zag echter wel potentie in mij en zegde mij een zogenaamd management-development traject toe.

Targets halen in de thuiszorg

Van dat management-development traject is nooit iets terecht gekomen. Dat ligt voor een deel bij mij, maar voor een deel ook bij de thuiszorgorganisatie. Toen dat traject na een paar maanden nog niet was opgestart greep ik een nieuwe kans en solliciteerde ik naar de functie van teamleider. En in die functie ben ik jammergenoeg volledig vast gelopen. Ik kreeg een team onder mijn hoede waar het al jarenlang aan goede sturing en begeleiding had ontbroken. Dus er moest de nodige tijd en energie in het team worden geïnvesteerd. Bovendien verlangde de organisatie dat het team nu eindelijk eens in de pas van de organisatie ging lopen en zijn ‘targets’ ging halen.

Kortom, ik had een gigantische uitdaging voor me liggen waar ik ontzettend veel zin in had. Echter, mijn functie van teamleider was een parttime functie die ik combineerde met een functie als projectmedewerker kwaliteit. De tijd die ik wekelijks in het team kon investeren was beperkt en de druk vanuit de organisatie was hoog. En ik….ik vroeg waarschijnlijk veel te laat om hulp. Na drie maanden keihard werken begon ik ’s nachts te piekeren over het werk. Het piekeren hield me zodanig uit de slaap dat ik mezelf al vrij snel steeds slechter begon te voelen. En toen alle rek eruit was heb ik het bijltje er (noodgedwongen) bij neergegooid. Sindsdien ben ik extra gevoelig als ik midden in de nacht wakker word en begin te piekeren.

Remedie

Vannacht was echter anders dan anders. Mijn horloge gaf aan dat het even na één uur was. Ik had er pas een krappe drie uur slaap opzitten en bedacht me dat opstaan deze keer niet echt tot de mogelijkheden behoorde. Dus toen ging ik maar proberen toe te passen wat ik de afgelopen weken heb geleerd uit de podcast-serie ‘Essential Teachings’ van Eckhart Tolle. Ik heb meerdere dingen uitgeprobeerd.

Zo probeerde ik de focus op mijn gedachten te verleggen naar het gewaarworden van mijn lijf. Dat wisselde ik af met de focus op mijn ademhaling. Maar de belangrijkste strategie die ik heb toegepast is dat ik niet de strijd met mijn gedachten aanging. Met andere woorden, hoe beroerd de timing van het piekeren ook was, ik heb geprobeerd om alle gedachten die in mij op kwamen maar gewoon te laten zijn. Ik heb ze geaccepteerd voor wat ze waren en er verder niets mee gedaan. Op die manier voorkwam ik dat ik van de ene gedachte in de andere terecht kwam en zo een vicieuze cirkel voor mijn gedachten creëerde. Na het enige tijd toepassen van deze technieken ben ik zo waar weer in slaap gevallen.

Gedachten onderdrukken werkt niet

En nu zit ik op de vroege zaterdagochtend te bloggen op onze tuinbank buiten in de zon. Het is anderhalf uur geleden dat ik opstond en mijn blog is klaar. Toen ik echter opstond had ik nog geen idee dat ik een blog over piekeren zou schrijven. Ik was helemaal blanco. En dan ineens valt het me in. Ik begin te ‘schrijven’. En als ik schrijf vanuit iets dat mij persoonlijk aangaat dan hoef ik daar heel weinig moeite voor te doen. Een kwestie van openstellen en de woorden komen vanzelf.

Tenslotte richt ik me nog heel even tot de piekeraars onder mijn volgers. Als je gaat piekeren, dan heb je het gevoel dat je jouw gedachtenstroom niet meer kunt onderdrukken. Want dat is precies wat je wilt doen, je wilt je gedachten onderdrukken. Door je gedachten te onderdrukken, wat eigenlijk niet lukt, vestig je juist de aandacht op die gedachten. Waardoor je gedachten alleen maar lijken te groeien. Door het geen aandacht te geven kan het niet groeien. En als het niet kan groeien zal het minder worden en uiteindelijk zelfs ophouden te bestaan. Een hulpmiddel daarbij is je aandacht te verleggen. Focus op je ademhaling, je lijf of je zintuigen leidt de aandacht af van je gedachten. En als gedachten toch doorsijpelen, laat ze dan voor wat ze zijn. Uiteindelijk zullen ze het onderspit delven.

Abonneer je op mijn blogs:
Facebook
Instagram
Twitter
Pinterest

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.