Een afbeelding van Caïn en Abel ter illustratie van mijn blog over jaloezie

Jaloezie

Deze blog gaat over jaloezie. In de ogen van veel mensen een hele vervelende eigenschap. Maar aan de andere kant, als mijn partner kan flirten met een ander zonder dat het bij mij gevoelens van jaloezie oproept, wat zegt dat dan? Over mij? Over onze relatie? Kortom, het begrip jaloezie heeft meerdere kanten.

Definitie

Op Wikipedia wordt jaloezie als volgt gedefinieerd: Jaloezie of ijverzucht (ook: jaloersheid of nijd) is een gemoedstoestand of emotie waarbij men datgene wenst te krijgen wat een ander reeds heeft gekregen, of wenst dat de ander datgene niet had. Dit kan zowel om materie, eigenschappen als om relaties gaan. Het is overigens niet hetzelfde als afgunst. Bij afgunst misgun je iemand iets zodanig dat je zelfs bereid bent om persoonlijk schade te lijden om de ander zijn bezit te kunnen ontnemen.

Bevoorrecht

Als ik naar mezelf kijk dan heb ik weinig tot geen last van jaloezie. Ik voel me daarentegen bijzonder bevoorrecht. De omstandigheden waarin ik leef zouden echter wel gevoelens van jaloezie bij anderen kunnen oproepen. Zo hoef ik niet te werken voor de kost en heb ik toch een dik belegde boterham. Ik woon in een prachtig huis op een prachtige plek buitenaf. Ik heb een hele lieve vrouw en twee schatten van kinderen. Mijn ouders zijn nog allebei in leven. Ik ben fit en gezond en er zijn voldoende financiële middelen om te sporten en gezond te eten. Ik rook niet, drink niet en gebruik geen drugs. Kortom, de buitenwereld zou zo maar eens kunnen denken dat ik mijn zaakjes goed op orde heb. En dat kan natuurlijk gevoelens van jaloezie oproepen.

Voor een buitenstaander kan het eruitzien alsof mijn bedje gespreid is. Maar dat is allemaal buitenkant. Het zegt in feite heel weinig over mij. Ik beschouw het ook geenszins als verdienste. Eerder als vet veel mazzel. En ik leef voortdurend in de wetenschap dat het allemaal maar tijdelijk is. Een ongeluk, ziekte of relatiebreuk kan een flinke streep zetten door dit alles. Dus ondanks dat ik het erg goed heb probeer ik me er niet al te veel aan te hechten. Je weet namelijk niet wat de dag van morgen brengt.

Zeven vinkjes

Ik ben zoals gezegd een enorm bevoorrecht mens. Ik ben een witte man met Nederlandse ouders, die vermoedelijk door de meeste mensen als hetero wordt beschouwd. Een van mijn ouders is hoogopgeleid en ik beschik zelf over een vwo-diploma, twee hbo diploma’s en een universitair diploma. Zeven vinkjes dus. Hiermee behoor ik tot een select gezelschap van zo’n drie procent van alle Nederlanders. Maar het is wel de drie procent die in dit land grotendeels de touwtjes in handen heeft. Dat is bizar als je het mij vraagt. Dat een kleine minderheid in dit land in feite bepaald hoe het er aan toe gaat. Beschouwd worden als een ‘zeven-vinker’ lijkt me dan ook niet bepaald iets om jaloers op te zijn.

Mijn leven ziet er vermoedelijk compleet anders uit dan dat van de gemiddelde ‘zeven-vinker’. Immers, mijn vrouw is kostwinner en ik ben thuisblijfpapa en huisman. Voordien heb ik twintig jaar fulltime gewerkt en was ik redelijk ambitieus. De keuze om een flinke stap terug te doen op de maatschappelijke ladder was in de eerste plaats ingegeven door het verlangen om er voor de kinderen te zijn. Uiteraard speelde onze financiële situatie ook een rol. Kortom, ik vermoed dat mijn leven er toch wel echt anders uitziet dat de gemiddelde ‘zeven-vinker’. En goed beschouwd ben ik een ‘zes-vinker’. Ik mag dan door de buitenwereld als hetero worden gezien, ik ben het niet.

Vechten

Terug naar jaloezie. Ondanks dat het voor een buitenstaander lijkt dat ik mijn leven goed op orde heb, is het leven voor mij soms ook gewoon een strijd. Maar ik ben me gelukkig steeds vaker bewust tegen wie ik vecht. Ik vecht namelijk eigenlijk altijd met of tegen mezelf. Mijn reactie op wat er om mij heen gebeurt is vaak een geconditioneerde reactie. Geconditioneerd door gedachten in mijn hoofd. Dat kunnen herinneringen, ideeën en overtuigingen zijn. Zij bepalen voor een groot gedeelte hoe ik reageer op nieuwe situaties. Zij vormen de brandstof voor mijn emoties.

Trigger voor jaloezie

In de huidige maatschappij worden we continu getriggerd om overal wat van te vinden. Maar helpt het ons ook? Moet overal een label op geplakt worden? In een hokje worden gestopt? Een oordeel over worden geveld? Wat levert ons dat op? Superioriteit, dat is wat het oplevert. Jezelf beter voelen dan een ander. We maken in onze gedachten voortdurend vijanden. In het dagelijks leven maar op sociale media in extreme mate. Waarom? Heeft dat dan met jaloezie te maken? Op sociale media zie je meestal weinig van de dagelijkse strijd die veel mensen leveren. De persoonlijke foto’s en momenten die gedeeld worden zijn vaak goudomrand en heel rooskleurig. Dat staat ver van hoe het leven vaak echt is. Het leven is de meeste momenten niet goudomrand en rooskleurig.

Sociale media zijn bij uitstek kanalen om gevoelens van jaloezie aan te wakkeren. Het leidt tot oordelen en veroordeeld worden. Daar komen we als mensheid volgens mij geen steek verder mee. En ik vraag me onderhand af of we dit nog wel kunnen kwalificeren als onschuldig vermaak.

Tenslotte

Ik heb weinig tot geen last van jaloezie omdat ik probeer om altijd zo dicht mogelijk bij mezelf te blijven en vanuit het nu de wereld tegemoet te treden. En mijn medemens wens ik toe om geen gevoelens van jaloezie jegens mij te koesteren. Ik heb namelijk niets om jaloers op te zijn. Alles wat ik heb is slechts tijdelijk.

Abonneer je op mijn blogs:
Facebook
Instagram
Twitter
Pinterest

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.