Bamboebeertje
Flamongo’s ter illustratie van het familieweekend

Familieweekend

Eindelijk was het dan zover. Het lang verwachte familieweekend was aangebroken. Mijn ouders waren het afgelopen jaar vijftig jaar getrouwd. Ter gelegenheid daarvan hadden ze het plan opgevat om met de hele familie een weekendje weg te gaan. Corona maakte dat dit weekend, dat aanvankelijk eind vorig jaar had moeten plaatsvinden, een aantal maanden werd uitgesteld. Maar nu ging het dan toch gebeuren. En de plek des onheils? Vakantiehuis de Bonte Koe in Winterswijk-Meddo. Afgezien van mijn zus en zwager die in Leerdam wonen, was het voor de rest min of meer een thuiswedstrijd. 

In the middle of nowhere

Het vakantiehuis staat ‘midden in het nergensgebied’. Een plekje binnen de gemeente Winterswijk dat een beetje aandoet als de polder. Bijzonder vlak en uitgestrekt. Heel anders dan het vertrouwde en o zo gewaardeerde kleinschalige coulisselandschap. We zitten letterlijk op steenworp afstand van de Duitse grens. Aan de andere kant van de landsgrens bevindt zich het Zwillbrocker Venn. Een natuurgebied dat ook in Nederland bekendheid geniet omdat er een kolonie flamingo’s nestelt. Ik vermoed dat we daar dit weekend nog wel een kijkje gaan nemen.

Introductie van het gezelschap

Om te beginnen zal ik eerst ons illustere gezelschap even aan je introduceren. We tellen negen koppen. Zes volwassenen, twee kinderen en een hele blije golden retriever van amper één jaar oud die Bube heet. Je raadt het misschien al, Bube is een reu. Oftewel een jongetjeshond. Zijn naam, hoe origineel, ontleent hij aan het Duitse woord voor jongen. Bube doet me wel een beetje denken aan de labrador retriever die ik vroeger had. Die heette Boy. En ook Boy was een jongetjeshond. Maar dat had je wellicht al wel geraden.

De oudste van het stel is mijn moeder. Zij is vijfenzeventig. Gevolgd door mijn vader die drieënzeventig is. Dan komt mijn zwager. Hij is vijfenzestig. Mijn vrouw sluit daarop aan. Zij is nog steeds zo oud als toen we verkering kregen, maar met tien jaar meer ervaring. Het leeftijdsverschil tussen mijn vrouw en mij is net zo groot als het leeftijdsverschil tussen mijn ouders. Ik ben zevenenveertig. Mijn zus is drie jaar jonger dan ik. Daarna komt onze dochter. Zij wordt aan het eind van de zomer acht. En onze benjamin is ruim zes. En het jongste ‘kind’ van het hele spul is Bube dus.

Wat zullen we eten?

Voorafgaand aan dit weekend werden er vanzelfsprekend plannen gemaakt. De belangrijkste plannen betroffen uiteraard het eten. Omdat we vrijdag pas aan het eind van de middag compleet zouden zijn, leek het mij wel leuk om niet uitgebreid te koken, maar gewoon gezellig te ‘borrelen’ met allerlei hapjes. Dat idee werd van harte omarmd. Mijn moeder voegde daar het idee aan toe om ook één of twee salades te maken. Voor de zaterdagavond hadden mijn ouders het plan opgevat om Thais te gaan eten. We kregen vooraf het menu op de familie-app om aan te geven wat ons lekker leek en dan zouden zij het bestellen. 

Als je met een stel mensen een weekendje weg gaat in een vakantiehuis, dan is het natuurlijk zaak dat er een bepaalde vorm van coördinatie plaatsvindt. De avondmaaltijden hadden we vrij snel geregeld. Het enige waar we nog over moesten afstemmen waren ontbijt en lunch. En daar liep het in de afstemming een heel klein beetje spaak. Niet zo verwonderlijk, want we blijken met elkaar dus alles behalve standaard broodeters te zijn. 

Zoveel mensen, zoveel wensen

Dat geldt in de eerste plaats voor mijn moeder. Zij mag geen gluten, dus van standaard broodeter is bij haar allerminst sprake. Ze neemt haar eigen brood mee. Mijn vrouw en ik doen aan ‘intermittent fasting’ en ontbijten niet. De rest ontbijt met zuivelproducten en fruit. Behalve onze kinderen. Dat zijn wel standaard broodeters. Bijkomende uitdaging is dat ikzelf ovo-vegetariër ben. Afgezien van eieren eet ik geen dierlijke producten. Mijn vrouw eet ook overwegend vegetarisch.  

Afstemmen op de familie-app

Op de familie-app werd voorafgaand aan het weekend driftig gecommuniceerd wie wat mee zou nemen voor lunch en ontbijt. Vlak voordat we vrijdag vertrokken heb ik alle berichten nog gauw even nagelezen om te checken of ik datgene had ingepakt waarvan ik had toegezegd dat ik het mee zou nemen. Maar tijdens het eerst ontbijt op zaterdagmorgen blijkt er toch miscommunicatie te zijn ontstaan. We hadden allemaal deelverantwoordelijkheden gekregen, maar we hadden verzuimd om één eindverantwoordelijke aan te wijzen die het geheel zou overzien en coördineren. Gelukkig moesten er toch nog broodjes worden gehaald en kon ook datgene wat ons ontbrak nog even worden gekocht.

En toen was iedereen even weg

En zo gebeurde het dat ik op zaterdagochtend helemaal alleen in het vakantiehuis op de bank zat met een kopje thee en mijn iPad op schoot. Een blog aan het schrijven. Onze dochter ging een uurtje turnen. Ze zit in de voorselectie, dus dat wilden we haar niet onthouden. Mijn vrouw ging in datzelfde uurtje ook maar even sporten om haar tijd nuttig te besteden. Mijn ouders namens onze jongste op sleeptouw. Hij ging met opa thuis de bonsaiboompjes verzorgen. Zie hier de voornaamste reden waarom we dichtbij huis bivakkeren. Mijn vader vraagt niet graag iemand anders voor de verzorging van zijn prachtige collectie bonsai’s. Ondertussen ging mijn moeder op het fietsje nog even de verse broodjes en een paar andere boodschappen scoren.

Blog

Voorafgaand aan dit weekend heb ik zitten bedenken hoe ik het met het schrijven van mijn blog zou aanpakken. Meestal ben ik namelijk zeker een halve dag zoet met schrijven. Dus ik heb overwogen om het dit weekend dan maar een keertje over te slaan. Want in anderhalf uur tijd een blog schrijven, dat zag ik niet echt voor me. En dat is precies wat ik nu gedaan heb. En ik heb nog tien minuten over. Met dank aan mijn lieve zus voor de inspiratie. Zij zei, toen mijn moeder, zij en ik zaten te kissebissen over wie wat zou meenemen….hier is je inspiratie. 

Toen we hier net waren scoorde ik een zeven op tien op de schaal van relaxt zijn. Nu scoor ik al een dikke acht. Wat een heerlijke weekend. Mooie herinneringen worden er gemaakt. Dankbaar ben ik. En heel tevreden.

Nog niet uitgelezen? Neem dan eens een kijkje bij mijn andere blogs.

Abonneer je op mijn blogs:
Follow by Email
Facebook
Twitter
Pinterest
Instagram

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.