Bamboebeertje
Zoeken naar de resetknop

Zoeken naar de resetknop

In deze blog speel ik met de stelling dat ook al ligt de oplossing voor grote problemen en uitdagingen nog zo voor de hand, dat is geen garantie dat die oplossing ook daadwerkelijk wordt gerealiseerd . Symptoombestrijding is als oplossingsstrategie nou eenmaal sneller en gemakkelijker dan de echte systeemfouten herstellen.

Meer en meer krijg ik het gevoel dat we in de afgelopen decennia massaal hebben bijgedragen aan een allesomvattende systeemfout. Veel mensen zoeken naar de resetknop maar weten die kennelijk niet te vinden. Toen ik vanochtend de krant pakte viel mijn oog onmiddellijk op de vetgedrukte kop op de voorpagina. De kop luidde: ‘Parkinsonvereniging: Verbied gebruik van gif’. Afgelopen week kreeg ik een mail van Foodwatch Nederland met de titel: ‘De perverse lobby van de pesticidenindustrie’. En net nog het bericht op het nieuws dat er vanwege vogelgriep in Friesland weer 90.000 kippen worden geruimd. Om het nog maar niet te hebben over het coronavirus dat ons al acht maanden in zijn greep houdt.

Ontstaan van de ziekte van Parkinson gerelateerd aan het gebruik van gewasbeschermers

Van het artikel in de krant schrok ik vanochtend nog wel het meest. Wij wonen in het buitengebied en aangrenzend aan ons perceel ligt een paar hectare landbouwgrond, waarop het afgelopen seizoen aardappels zijn verbouwd. Gedurende de groeiperiode van de aardappels kwam de boer met grote regelmaat een hoeveelheid gewasbeschermer spuiten. En nu wordt er dus een link gelegd tussen het gebruik van gewasbeschermers in de aardappelteelt en het ontstaan van de ziekte van Parkinson. Daar word ik op z’n zachtst gezegd niet vrolijk van. De mail van Foodwatch Nederland ging over de grote lobby achter het bestrijdingsmiddel glyfosaat, beter bekend als RoundUp, om ervoor te zorgen dat het middel (weer) wordt toegelaten op de Europese markt, nu de EU glyfosaat moet herbeoordelen. In de omgeving waar wij wonen wordt glyfosaat nog op grote schaal ingezet voor het verdelgen van groenbemesters.

Maar even terug naar de titel van deze blog. Zijn we onderhand niet veel te ver doorgeslagen in onze productiegerichte en op winst beluste maatschappij? Doen we onszelf niet een groot plezier als we de komende jaren eens proberen of het allemaal wat minder kan. Om maar eens te beginnen met onze voedselconsumptie. Als we onze voedselconsumptie verlagen pakken we in één klap meerdere problemen aan. Het meest voor de hand liggende probleem van onze enorme voedselconsumptie is overgewicht. Minder eten leidt, bij de meeste tot minder (over)gewicht en tot een verlaging van de gezondheidsrisico’s die aan overgewicht gerelateerd zijn. Ofwel, je zit lekkerder in je vel en de kans dat je ziek wordt is ook kleiner. Minder eten heeft uiteindelijk een lagere productie tot gevolg. Bij een lager productievolume kan volgens mij meer aandacht naar de manier van produceren. Zonder kunstmest en zonder bestrijdingsmiddelen bijvoorbeeld.

Geld is macht

Want zeg nou zelf, als een biologische aardappel hetzelfde kost als een gewone productie-aardappel, gaan we dan niet allemaal voor de biologische aardappel? De consument kiest niet bewust voor voedingsmiddelen waarbij bestrijdingsmiddelen en kunstmest worden gebruikt in het productieproces. Boeren gebruiken deze middelen om maar zoveel mogelijk te kunnen produceren. Ze moeten wel, want de prijs is zo laag dat ze, om zelf nog een beetje belegde boterham op de plank te krijgen, in gigantische aantallen moeten produceren. Daar zit duidelijk een hele grote systeemfout als je het mij vraagt. En dus moeten we ook daar gaan zoeken naar de resetknop. Dat zal beslist niet gemakkelijk zijn, want de belangen in de voedingsmiddelenindustrie zijn groot. Er gaat ontzettend veel geld om in voedingsmiddelenindustrie, maar ook in de daaraan gerelateerde bestrijdingsmiddelen- en kunstmestindustrie. En waar geld is, is macht. Waaronder de macht van het lobbyen.

Omzet, groei en winst

De voedingsmiddelenindustrie is een aandeelhouders industrie. Het tevreden houden van de aandeelhouders staat op de eerste plaats. Immers, zij leveren het kapitaal op basis waarvan de voedingsmiddelenindustrie kan groeien. Groeien betekent een hogere omzet en meer winst. En meer winst leidt weer tot hogere dividenduitkeringen voor de aandeelhouders. Zo is het cirkeltje rond. We leven in een wereld van omzet, groei en winst. De aandeelhouders varen daar wel bij, maar verder wordt daar niemand beter van. En door de enorme financiële belangen vindt er binnen de voedingsmiddelenindustrie een hele grote lobby plaats. Deze lobby heeft tot op heden bijvoorbeeld de gewenste suiker-taks op frisdrank nog altijd weten te voorkomen. 

Dat lobbyen een heel sterk machtsmiddel is blijkt wel uit de tabakslobby. Deze heeft tot op heden een volledig verbod op de verkoop van tabak geblokkeerd. We weten al decennia dat roken grote gezondheidsschade aanricht. Echter, het aan banden leggen van de tabaksverkoop is een weg van de spreekwoordelijke lange adem. Toch is deze week weer een succesje geboekt. Met ingang van 2024 komt er een algeheel verbod op de verkoop van tabak in supermarkten. Dat het ook anders kan laat supermarkt LIDL zien. Hier in Winterswijk bezoeken leerlingen van de naastgelegen scholengemeenschap doordeweeks in grote getale het LIDL-filiaal. Je kunt in dit filiaal geen rookwaren meer kopen. Een goede zaak!

Resetknop in coronacrisis

En dan tenslotte nog even over de coronacrisis. Ook in deze crisis zijn we aan het zoeken naar de resetknop. Veel mensen hebben hoge verwachtingen van een vaccin dat ons in de toekomst moet gaan beschermen tegen dit virus. Maar feit blijft dat vijfenzeventig procent van de nieuwe ziekten in de afgelopen tien jaar afkomstig is van dieren. Er bestaan wereldwijd honderdvijftig van dit soort ziekten die hun herkomst vinden bij wilde en gedomesticeerde dieren. Dertien van deze ziekten zijn verantwoordelijk voor 2,2 miljoen doden per jaar. Het bestrijden van deze ziekten is effectiever als je de dieren behandelt waar de ziekte vandaan komt dan als je mensen moet behandelen die via de dieren besmet zijn geraakt. Aldus Wageningen University & Research (WUR). Zo bezien is het inkrimpen van de veestapel in Nederland nog niet zo’n slecht idee.

Wordt het niet eens tijd dat we op vele vlakken ophouden met symptoombestrijding en nu eindelijk eens aan de slag gaan met het aanpassen van de onderliggende systemen. Kortom, dat we gaan zoeken naar de resetknop en hem eens stevig indrukken.

Abonneer je op mijn blogs:
Follow by Email
Facebook
Twitter
Pinterest
Instagram

2 thoughts on “Zoeken naar de resetknop

  1. Helemaal mee eens in de gezondheidszorg ook meestal symptoon bestrijding en de oorzaak niet aanpakken. Deze week nog op tv over suikerziekte type 2 die door
    Eetgewoontes meestal op te lossen is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.