Deze afbeelding illustreert mijn blog waarin ik schrijf over het besmet zijn het coronavirus

Besmet

Vroeg of laat raak je besmet met het coronavirus, daar zijn de meeste deskundigen het eigenlijk wel over eens. We zijn nu twee jaar onderweg in deze verschrikkelijke pandemie en mijn gezin heeft corona al die tijd netjes buiten de deur weten te houden. Maar toen dook eind vorig jaar de omikronvariant van het virus op. Daarvan werd gezegd dat het niet meer de vraag was OF je besmet zou raken, maar enkel nog WANNEER. 

De eerste positieve coronatest

Begin van deze maand werd onze zoon zeven. Zijn verjaardag is twee jaar op rij in het water gevallen. In 2020 was hij ziek en in 2021 zaten we in lockdown. Dus we waren maar wat blij dat we het dit jaar wel konden vieren. Het feestje moest vanwege de beperkingen weliswaar opgeknipt worden, maar dat mocht de pret niet drukken. Eerst zouden mijn ouders, zus en zwager komen en een week later mijn schoonfamilie. Omdat hij een beetje neusverkouden was en zijn juf thuis zat met corona toch de ochtend van het feestje nog maar even een zelftest gedaan. En je raadt het al, die was positief. Met als gevolg twee huilende kinderen. Zo ontzettend sneu.

De tweede positieve coronatest

De coronatest bij de GGD bevestigde de uitslag van de zelftest. Gelukkig had onze zoon, afgezien van een snotneus, geen klachten. Maar hij was natuurlijk wel besmettelijk. En hoe voorkom je met een coronapositief kind in huis dat de rest ook besmet raakt. Isoleer je ‘m dan op zijn slaapkamer? Nou, wij in ieder geval niet. Met als gevolg dat onze dochter twee dagen later ook een positieve zelftest liet zien. In tegenstelling tot haar broertje is zij er een dag goed ziek van geweest. Koorts, hoofdpijn, buikpijn en misselijkheid. Omdat de kinderen beide positief waren moest mijn vrouw zich vanwege haar werk ook laten testen bij de GGD. Mijn vrouw en ik hadden beide nog steeds negatieve zelftesten en waren klachtenvrij.

De derde positieve coronatest

De GGD-test wees echter uit dat mijn vrouw ook positief was. Zij heeft een halve dag last van wat hoofdpijn en algehele malaise gehad. Mijn vrouw is echter, in tegenstelling tot mij, volledig gevaccineerd. Met drie corona-positieve personen binnen ons huishouden die niet geïsoleerd op eigen kamers verbleven vroeg ik me af of ik corona buiten de deur zou weten te houden. Dat was niet het geval. Ik kreeg lichte verkoudheidsklachten en ondanks een negatieve zelftest besloot ik om me te laten testen bij de GGD. Met een positieve uitslag als resultaat.

De vierde positieve coronatest

Ik kreeg geen koorts, werd niet benauwd, maar het lamlendige gevoel gaf duidelijk aan dat het virus zijn werk deed. Op basis van de klachten van mijn gezinsleden hoopte ik er minimaal net zo snel en goed vanaf te komen als zij. Omdat ik niet heel erg ziek was bleef ik gewoon lekker bezig. Rustig aan, dat wel. Maar wel bezig. Terwijl ik, als ik echt goed naar mijn lijf had geluisterd, meer rust had moeten nemen. Het punt is echter dat als ik een paar dagen volledig uitval, ik dan een groot beroep moet doen op anderen binnen of buiten mijn gezin. Dat is knap lastig. 

Klachten en symptomen

De bestrijding van het virus in mijn lijf zorgde voor algehele malaise en vermoeidheid. En spierpijn. Precies tussen mijn schouderbladen. Met paracetamol en ibuprofen was het echter goed te doen. Nadeel van het gebruik van pijnstilling is echter dat je je een hele vent voelt en daardoor meer doet dan eigenlijk goed voor je is. Was ik er sneller vanaf geweest als ik twee dagen in bed of op de bank was gebleven? Misschien wel. Ik heb de signalen van mijn lijf niet volkomen genegeerd, maar ik heb er ook niet volledig aan toegegeven. 

Wat nou als…?

Gisteren wreef mijn zoon mij onder de neus dat ik mij misschien toch beter had kunnen laten vaccineren. Had ik daarmee voorkomen dat ik besmet raakte? Ik verwacht van niet. Het had er hooguit voor gezorgd dat ik minder klachten of een sneller herstel had gehad. Maar het heeft me wel aan het denken gezet. Want de omikronvariant is weliswaar veel besmettelijker dan de deltavariant, hij is ook minder ziekmakend. Maar wat nou als omikron besmettelijker en ziekmakender was? 

Mijn keuze om mij niet te laten vaccineren is grotendeels gebaseerd geweest op risico-inschatting. De kans dat ik corona zou oplopen achtte ik, toen de vaccinatiecampagne vorig jaar van start ging,  klein. Door mijn woon-, werk- en sociale omstandigheden kon ik lange tijd het risico om besmet te raken tot een verwaarloosbaar minimum beperken. Bovendien viel ik niet in een risicogroep, dus de kans op ziekenhuisopname was ook heel laag. 

Wat nou als we nu al weten dat we komend najaar te maken krijgen met een variant die besmettelijker en dodelijker is dan de omikronvariant. Hoe sta ik dan tegenover vaccinatie? Ik ben beslist geen antivaxxer en in alle redelijkheid denk ik dat ik op basis van dat vooruitzicht mijn huiswerk toch nog maar even opnieuw ga doen. Vertrouwen op mijn eigen lijf voelt prima, maar ik wil niet in de valkuil van zelfoverschatting lopen. Bovendien heb ik aan meer te denken dan alleen mezelf. 

Belang van de minderheid

Mensen met een kwetsbare gezondheid krijgen het met het open gaan van de samenleving een stuk moeilijker om zichzelf te beschermen. Hoe zorgen we er met z’n allen voor dat ook zij volwaardig deel kunnen uitmaken van onze maatschappij? Zonder de voortdurende angst om besmet te worden. Hoe kan de overgrote meerderheid van de bevolking rekening houden met een relatief kleine minderheid? Mag het belang van een minderheid ten koste gaan van wat de meerderheid wil? 

In een inclusieve samenleving kan iedereen meedoen. Maar hoe mooi het ook klinkt, wij zijn natuurlijk nog verre van zo’n inclusieve samenleving. Uiteindelijk draait het in onze samenleving maar om één ding: GELD. Zolang in ons dagelijks leven leven dat het belangrijkste focuspunt blijft, zwemmen we voor mijn gevoel met z’n allen tegen de stroom in. Waarbij we gemakshalve lijken te vergeten dat die stroom sterker is dan wij en we dus geen steek verder komen. ‘Money makes the world go round’ wordt er in bepaalde kringen gezegd. Dat zegt iets over de macht van het geld. 

Gelijke kansen

Zonder geld, geen macht. Dus bungel je qua inkomen of vermogen aan de onderkant van de samenleving, dan heb je het nakijken. Er leven in Nederland ruim één miljoen mensen in armoede. Tegelijkertijd worden er miljarden gepompt in ‘de blauwe fabel’ om dat noodlijdende bedrijf kostte wat kost in de lucht te houden. Is de toekomst van mensen met een kwetsbare gezondheid en een groter risico om ernstig ziek van corona te worden hetzelfde lot beschoren als veel andere minderheidsgroepen? Of zijn we bij machte om de samenleving zo in te richten dat ook echt iedereen kan meedoen en gelijke kansen krijgt?

Abonneer je op mijn blogs:
Follow by Email
Facebook
Twitter
Pinterest
Instagram

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.