Deze afbeelding illustreert hoe moe ik ben

Moe

Kennelijk zie ik er moe uit. Toen mijn moeder dat deze week constateerde gaf ze ook meteen een mogelijke verklaring. Ik had net een flinke wandeling gemaakt, dus mijn vermoeide blik lag wellicht daar aan. Onzin natuurlijk! Want na een flinke wandeling ben ik normaalgesproken lekker opgeladen. De opmerking van mijn moeder heeft me wel aan het denken gezet. Ik zie er niet alleen moe uit, ik ben het echt. Al een paar weken. Doordat mijn moeder dit benoemde ben ik bij mezelf te rade gegaan waar dat door komt. Er zijn wel een paar verklaringen voor te vinden.

Corona

Een aantal weken geleden heb ik een corona-infectie doorgemaakt. Echt heel erg ziek ben ik daar niet van geweest. Ik had vooral last van de vermoeidheid die ermee gepaard ging. Van het ene op het andere moment leverde ik qua energieniveau gigantisch in. Dus het zou zomaar kunnen dat ik nog steeds aan het herstellen ben van de doorgemaakte infectie. Het ligt voor mijn gevoel niet aan de kwaliteit en het aantal uren slaap dat ik krijg. De laatste dagen moet ik vanaf een uur of acht ’s avonds al flink vechten tegen de slaap. Het komt steeds vaker voor dat ik me al voor tien uur overgeef aan hoe moe ik ben en naar bed ga.

Als ik ’s ochtends opsta ben ik uitgeslapen en goed uitgerust. Dat uitgeruste gevoel duurt echter maar relatief kort. In de loop van de ochtend begint de vermoeidheid zich namelijk al weer langzaam van mij meester te maken. Ik trek me daar niet al te veel van aan. Doe gewoon mijn ding. Maar het is wel lichtelijk frustrerend dat je na een goede nachtrust maar zo kort energiek en opgeladen voelt.

Oorlog in Oekraïne

Een andere energievreter is de oorlog in Oekraïne. Daar ben ik met mijn gedachten erg veel mee bezig. Mijn brein maakt in die zin overuren denk ik. Er gaat nog steeds geen dag voorbij dat ik geen beelden van de oorlog via CNN of een ander kanaal tot mij neem. Dat het opnemen en verwerken van al die heftige informatie veel energie kost ligt erg voor de hand. Mijn brein doet daar ook nog een schepje bij bovenop door toekomstscenario’s uit te denken. Een vraag die blijft rondspoken is bijvoorbeeld of de oorlog in Oekraïne uiteindelijk toch zal uitmonden in een derde wereldoorlog. En welke gevolgen heeft dat dan? De gevolgen van deze bloedige oorlog zijn nu al bijna niet meer te overzien. Laat staan dat we als Nederland rechtstreeks betrokken raken. Wat dan?

Energieverbruik

Kortom, door de overuren die mijn brein maakt verbruikt het letterlijk meer energie. De belangrijkste brandstof voor ons brein is glucose. Suiker dus. Enerzijds leveren de koolhydraten in onze voeding de brandstof voor ons denkwerk. Anderzijds kunnen ook eiwitten en vetten die we via onze voeding binnenkrijgen worden omgezet naar glucose. Mijn voedingspatroon bestaat uit relatief weinig koolhydraten en veel eiwitten en vetten. Vanwege een volledig plantaardig voedingspatroon kies ik bewust voor meer eiwitten in mijn voeding. De meeste eiwitten haal ik uit noten, zaden en pitten. Die zijn echter ook rijk aan (goede) vetten. Gevolg van meer eiwitten is dat ik dus meer vetten en minder koolhydraten binnen krijg. De vraag is of dit voedingspatroon wel past bij de extra energiebehoefte waar ik kennelijk nu mee te maken heb.

Ik merk bovendien dat ik het verlangen naar suikerrijk voedsel (koek en chocolade) minder goed kan onderdrukken. Ik snoep meer. En bovendien eten we de laatste weken ook wat vaker pasta. Maar dat laatste komt ook omdat ik een tijdje terug de gedroogde pasta van peulvruchten heb ontdekt. De verse variant, gemaakt van linzen of kikkererwten, stond al langer bij ons op het menu. Onze kinderen zijn gek op pasta. Dat zouden ze het liefst elke dag eten. Dus als we dan pasta eten, dan is het een verse variant gemaakt van peulvruchten. En sinds kort gebruik ik dus ook de gedroogde variant. Ik doe dan half om half. Ofwel, de helft pasta gemaakt van tarwe en de andere helft pasta op basis van peulvruchten. Pasta gemaakt van peulvruchten bevatten meer eiwitten en minder koolhydraten dan gewone pasta.

Vergeetachtig

Naast de vermoeidheid, merk ik dat ik ook een beetje vergeetachtiger ben. Ik vergeet bijvoorbeeld steeds vaker boodschappen van mijn boodschappenlijstje. Voor mezelf wuif ik dat gemakkelijk weg. Ik wijt het simpelweg aan het feit dat ik op dat moment iets teveel aan mijn hoofd heb. Maar afgelopen week ben ik zelfs een afspraak vergeten. En dat is echt niets voor mij. Ik ga elke dinsdag- en vrijdagochtend, zodra ik de kinderen naar school heb gebracht, boodschappen doen. Zo ook afgelopen dinsdag. Ware het niet dat ik een andere afspraak in mijn agenda had staan. Dus eenmaal bij de supermarkt meldde mijn telefoon dat ik elders moest zijn. Had ik ook maar niet een afspraak moeten maken op een tijdstip dat ik normaalgesproken de boodschappen doe. Da’s vragen om problemen.

Combinatie van factoren

Vermoedelijk ben ik gewoon moe door een combinatie van de hierboven genoemde oorzaken. Komt nog bij dat onze gezinsagenda steeds voller stroomt. Vooral onze kinderen doen daarbij een aardige duit in het zakje. Op maandag gaat de oudste turnen en de jongste naar zwemles. Dinsdagavond heeft de oudste sinds kort orkestrepetitie. Op woensdag hebben ze allebei muziekles en de jongste daarna ook nog hockeytraining. Op donderdag heeft de oudste weer turnen. Vrijdag blijft over om af te spreken met klasgenootjes. En op zaterdag heeft de jongste ’s ochtends een hockeywedstrijd. Ze moeten vanwege hun leeftijd en het feit dat we buitenaf wonen altijd gebracht en gehaald worden. Dat kost de nodige tijd en vooral veel energie. Dat laatste niet zozeer door het halen en brengen op zich, maar vooral de strijd die ik voortdurend schijn te moeten leveren om overal op tijd te komen.

Hetzelfde schuitje

Ik troost mij met de gedachte dat er waarschijnlijk volksstammen ouders zijn die in precies hetzelfde schuitje zitten. Ook moe! Het is ook niet dat ik mezelf zielig vind hoor. Integendeel. Als ik mijn eigen situatie afzet tegenover de situatie van bijvoorbeeld Oekraïense vluchtelingen, dan doe ik er onmiddellijk het zwijgen toe. Als je je eigen situatie vergelijkt met anderen dan valt het altijd mee. Afhankelijk waar je jezelf mee vergelijkt uiteraard. Ik maak geen vergelijk met de situatie van anderen. Wat ik wel doe is mijn eigen situatie van nu vergelijken met enkele maanden geleden. Voordat ik corona kreeg was ik niet zo moe als nu. Ik ga er maar vanuit dat ik over een tijdje weer op hetzelfde energieniveau zit als vanouds. Alhoewel het feit dat ik volgend jaar de vijftig hoop aan te tikken mijn verwachtingen enigszins tempert.

Abonneer je op mijn blogs:
Follow by Email
Facebook
Twitter
Pinterest
Instagram

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.