Een foto van een vader en een zoon aan de wandel illustreert voor mij het mannenweekend dat ik nu beleef met mijn zoontje van zeven.

Mannenweekend

Het allereerste mannenweekend is een feit. Vanochtend heb ik samen met onze zoon van zeven zijn zusje naar haar allereerste turnkamp gebracht. We waren goed en wel onderweg met de auto of daar kwamen de traantjes. Ze mistte mama. Mama heeft dit weekend dienst, dus die kon haar niet mee wegbrengen. De tranen van mijn dochter deden mijn vaderhart snikken. Ik legde haar uit dat het tranen van liefde zijn. Dat je zoveel van iemand houdt, dat je diegene eigenlijk niet kan missen. En dat het gevoel dat je daarbij hebt een rotgevoel is, maar dat het eigenlijk ook iets moois is. En uiteraard speelt een stukje spanning ook een rol, want het is tenslotte haar eerste kamp.

Alles goed voorbereid; toch iets vergeten

Eenmaal op het kampterrein zag ze onmiddellijk haar vriendinnetjes c.q. klasgenootjes en viel een groot stuk spanning weg. We gingen aanmelden. Op dat moment realiseerde ik me dat ik in al mijn zorgvuldigheid om alles mee te geven toch iets was vergeten. Geld! Gelukkig was ik niet de enige. En achter mijn dochters naam kwam de opmerking te staan dat er nog betaald moest worden. Tegen de moeder van een klasgenootje grapte ik nog dat ze waarschijnlijk noteerden dat ik voortaan bij alle wedstrijden moet jureren. Het afscheid was kort en snel. Op die manier was het zowel voor mijn dochter, maar zeker ook voor mijzelf, niet te pijnlijk. Eenmaal in de auto realiseerde ik me dat ik nog iets vergeten was.

Daags tevoren, bij het inpakken van haar tas, kreeg ik te horen dat ze haar gymkleding van school graag mee wilde nemen. Ze moest immers sportieve kleding bij zich hebben stond er op het lijstje. En een sportieve jurk en een trainingspak vond ze echt niet volstaan. Dus ik nog gauw nog even haar gymkleding wassen zodat het lekker fris mee kon op kamp. Het was schoon en droog, maar wel blijven hangen aan de waslijn. Ach, zo’n blunder zal ze me vast wel vergeven. Mijn dochter kennende komt ze er morgen echter nog wel op terug als ik haar ophaal. Tja, dan moet ik maar even door het stof.

Samen de tuin in

Anyway, het mannenweekend is begonnen. Het eerste wat mijn zoontje vroeg is of we leuke dingen gaan doen. Dat heb ik uiteraard toegezegd. Wat dat gaat worden weet ik nog niet precies. Lekker samen in de tuin klooien kwalificeert wel als iets leuks. En aangezien er het nodige onkruid staat dat we te lijf kunnen gaan is dat wel een hele geschikte activiteit. Maar mannenweekend of niet er moet ook geblogd worden. Dat beaamde mijn zoontje. Toen ik hem vroeg waar mijn blog over moest gaan noemde hij ‘heimwee’ en ‘turnkamp’. Beide items zijn benoemd, dus hij kan tevreden zijn.

Voordat ik aan deze blog begon heb ik even een paar koppen gesneld in de krant en mijn mail even gecheckt. Ik de mail zat een bericht van de docent waar ik mijn huiswerk voor de opleiding tot leefstijlcoach bij had ingediend. De eerste ‘10’ is binnen en het commentaar luidde “prima uitgewerkt”. Mijn resultaten kunnen alleen maar minder worden vanaf nu. Nee hoor, dat zal wel meevallen. Ik ben nu drie weken bezig en ben bij mijn vierde les, dus lekker op schema. En ik vind het erg leuk en interessant. Deels is het herhaling van wat ik tijdens mijn opleiding tot verpleegkundige heb geleerd. Maar omdat een leefstijlcoach een andere invalshoek heeft leer ik ook veel nieuwe dingen.

No more social media

Hoe ons mannenweekend er precies uit gaat zien weet ik dus nog niet. Wat ik wel weet is dat ik echt tijd en aandacht aan onze zoon ga besteden. Dat heb ik mezelf ook een stuk gemakkelijker gemaakt door het voornemen om mijn sociale mediakanalen te laten voor wat ze zijn. Dus niet meer om de haverklap mijn tijdlijn checken op Facebook. Maar ook Twitter en Instagram moeten me onderhand wel erg missen, want die laat ik ook al enige tijd links liggen. Het enige waar ik mijn sociale mediakanalen nog voor gebruik is om mijn blogs te promoten. Verder niet. En dat is onbeschrijflijk lekker.

Dat begon een paar weken geleden toen ik besloot om mijn telefoon ’s avonds niet meer mee naar bed te nemen. Sindsdien raak ik mijn smartphone ook overdag bijna niet meer aan. Ik gebruik ‘m nu vooral om goeie podcasts te beluisteren. Onlangs heb ik de ‘Oersterk Podcast’ van Richard de Leth ontdekt. Zeker nu ik in opleiding ben tot leefstijlcoach is dat een hele informatieve en waardevolle podcast. De begintune van die podcast kan ik inmiddels uit volle borst meezingen en ik word er heel vrolijk van.

En ook geen TV meer…wel minder

Ook tv kijken is echt tot een gigantisch dieptepunt gedaald. Er zijn inmiddels meer avonden per week dat de tv überhaupt niet aangaat. Dat is te zeggen, we kijken als het even kan het jeugdjournaal samen met de kinderen en daarna gaat hij uit. Als we perse een bepaald programma willen kijken dan is er altijd nog ‘uitzending gemist’. Favoriete programma’s zijn ‘Even tot hier’, ‘Boerderij van Dorst, ‘Heel Holland Bakt’ en ‘The Great British Bake-off’. En dat te bedenken dat we tot voor kort een ‘abonnement’ op ‘Nieuwsuur’ hadden en ook regelmatig naar talkshows als Op1 en Jinek keken. Mijn ‘nieuwsverslaving’ kwam tot een hoogtepunt toen de oorlog in Oekraïne uitbrak. Ik zat soms uren te kijken en te luisteren naar CNN.

Nieuws? Alleen wanneer ik dat wil!

Het is niet dat wat er in de wereld gebeurt me niet meer interesseert. Integendeel. Maar ik pas er voor om nog langer constant alle ellende over me uitgestort te krijgen. Het kost alleen maar negatieve energie. Als ik echt iets wil weten, dan zoek ik het zelf wel op. Dan kijk ik liever naar een satirisch programma als ‘De Avondshow met Arjen Lubach’ of ‘Even tot hier’. Daarin komen de hoogtepunten uit het nieuws ook aan bod, maar vind ik het iets beter te verteren. Mijn zus en haar man hebben geen tv en ik heb dat altijd heel opmerkelijk gevonden. Inmiddels snap ik veel beter dat je een tv helemaal niet nodig hebt. Belangrijk nieuws bereikt je in deze wereld toch wel. Ook zonder tv, krant of sociale media.

Kortom, dit mannenweekend zitten we niet met z’n tweeën als ‘bankaardappelen’ voor een scherm. Mijn zoon niet op zijn iPad en ik niet op mijn smartphone of voor de tv. Wij gaan in ons mannenweekend lekker iets actiefs doen. Daar heb ik ontzettend veel zin in.

Abonneer je op mijn blogs:
Facebook
Instagram
Twitter
Pinterest

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.