Bamboebeertje
Op de afbeelding staat de tekst ‘did you smile today?’ en dat past goed bij ‘treurnis’, de titel van dit blog

Treurnis

Op het moment van schrijven van deze blog verkeer ik in een behoorlijke staat van treurnis. Niet zo gek als je ziet wat er in de wereld om ons heen gebeurt.  De moord op Peter R. de Vries. De overstromingen in Limburg. Het aanhoudende zwalkende overheidsbeleid ten aanzien van corona.  De bestorming van het Capitool in de Verenigde Staten, een tijdje terug. De immense hittegolf en daarmee gepaard gaande bosbranden in Canada en de VS. De anti-homowet die werd aangenomen in Hongarije. Sywert van Lienden en kompanen die miljoenen opstreken met een mondkapjes-deal zonder winstoogmerk. De beschamend lange formatie van een nieuw kabinet. De almaar voortschrijdende stikstofcrisis. De zesde massale uitsterving van soorten. De opwarming van de aarde en de klimaatcrisis die daarmee gepaard gaat. De onderwaardering van zorg en onderwijs. Tienduizenden slachtoffers als gevolg van de kinderopvangtoeslagaffaire. Duizenden gedupeerden in Groningen als gevolg van het jarenlang oppompen van aardgas. De lijst wordt langer en langer.

Steen in mijn maag

Ik voel een steen in mijn maag nu ik deze onvolledige opsomming aan jou als lezer toevertrouw. Het vervult me met een ongelooflijk grote treurnis. Sorry, dit is niet een heel vrolijk begin van deze blog. En ik kan ook niet garanderen dat het gaandeweg beter wordt. En dat terwijl de zomervakantie net is begonnen. Een tijd waarin veel verplichtingen even tijdelijk wegvallen. Waarin we meer tijd als gezin met elkaar doorbrengen. Een tijd van even de voet van het gaspedaal. Een tijd van zwemmen, waterijsjes, buitenspelen en barbecueën.

Een trotse vader

Als ik terugkijk op het afgelopen schooljaar dan vervult me dat in de eerste plaats met bijzonder veel trots. Wat hebben onze kinderen ondanks alle beperkingen en onzekerheden als gevolg van corona het goed gedaan. Daar ben ik heel dankbaar voor. Beide kinderen gaan met een heel mooi rapport over naar groep 5 en groep 3. Ook buiten school was het een jaar vol mooie ontwikkelingen. De oudste heeft gisteren afgezwommen voor haar C-diploma en de jongste is al lekker bezig voor A. Afgelopen week heeft de oudste bovendien te horen gekregen dat ze na de zomervakantie mag deelnemen aan de turnselectie. En de jongste heeft besloten om het komende jaar te blijven hockeyen en dan ook wedstrijden te gaan spelen. Van al dat moois bloeit mijn vaderhart op.

Ook op het gebied van muziekonderwijs wordt niet stilgezeten. Onze dochter is na een jaartje blokfluitles geswitcht naar dwarsfluit. En volgens de juf pikt ze het snel op. De jongste gaat komend schooljaar op blokfluitles en daarna wil hij trompet gaan spelen. Althans, dat is hoe het er nu voor staat. 

Cumulatief effect van ellende

Als je het zo bekijkt is er binnen ons gezin geen enkele reden voor treurnis. Maar de wereld reikt verder dan alleen mijn gezin. Misschien is dat ook wel een beetje de handicap van een thuisblijfvader. Ik heb relatief meer tijd om me het leed van de wereld aan te trekken. En mijn politieke engagement draagt daar nog eens aan bij. Doorgaans lukt het me goed om datgene wat er in de buitenwereld gebeurt te relativeren. Maar ik vermoed dat, met het klimmen der jaren en de bak aan ellende die zich voor onze ogen dagelijks afspeelt, er een cumulatief effect is opgetreden. De stapeling aan ellende, gecombineerd met mijn vaderrol, maken het lastiger om de treurnis buiten de deur te houden. Als vader wil ik graag het beste voor mijn kinderen. Maar als ik naar de huidige samenleving kijk dan houd ik mijn hart vast voor wat mijn kinderen nog allemaal voor hun kiezen zullen krijgen. Dat stemt mij niet vrolijk. 

Een voorbeeld dat tot treurnis stemt

Op 26 juni jongstleden is stap 4 van het openingsplan ingegaan. Op 27 juni jongstleden publiceerde ik daar de blog met de titel ‘Versoepelingen’ over. In die bewuste blog uitte ik mijn zorgen over de omvang en snelheid waarmee die versoepelingen werden uitgerold. In de persconferentie van 9 juli jongstleden krijgen we te horen dat een groot deel van de versoepelingen weer wordt teruggedraaid als gevolg van de ongekende stijging van het aantal besmettingen. Minister president Mark Rutte noemde het een inschattingsfout. Wat nou inschattingsfout? Je moet wel heel weinig van het gedrag van mensen afweten als je denkt dat iedereen plichtsgetrouw de basismaatregelen zal blijven naleven als nagenoeg alle beperkende maatregelen in één klap overboord worden gezet. Terwijl je bovendien weet dat de deltavariant aan een flinke opmars bezig is. Communicatie is meer dan alleen de juiste informatie op het juiste moment delen. Het is ook oog hebben voor de selectieve manier waarop mensen met informatie omgaan. 

Zo ging het ook mis met het verleiden van jongeren om zich te laten vaccineren middels de inzet van de slogan “dansen met Janssen”. Er werd een beeld gecreëerd dat je onmiddellijk na vaccinatie voldoende beschermd zou zijn om deel te kunnen nemen aan groepsevenementen. Sterker nog, de QR-code die toegang tot dergelijke evenementen verschaft werd meteen na vaccinatie afgegeven. Wat nou als jongeren die als gevolg hiervan een corona-besmetting hebben opgelopen long-Covid ontwikkelen? 

Hoop op verbetering

Maar er is hoop. Hoop op een nieuw kabinet. Een kabinet dat een andere koers zal varen. Door het belang van collectieve waarden als gezondheid, vrijheid en gelijkheid niet langer ondergeschikt te maken aan economische belangen. Een kabinet dat daadwerkelijk haar meest kwetsbare burgers beschermt. Hopelijk komt aan de treurnis van dit demissionaire kabinet snel een einde. 

Abonneer je op mijn blogs:
Follow by Email
Facebook
Twitter
Pinterest
Instagram

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.