Bamboebeertje
Een afbeelding van een boom die ‘inspiratie’ illustreert

Inspiratie

Deze blog heb ik de titel inspiratie gegeven omdat dat hetgeen is waar het me op dit moment aan ontbreekt. Inspiratie is vrij essentieel voor het schrijven van een blog, want anders wordt het gezwam in de ruimte. Of een verhaal dat als los zand aan elkaar hangt. Nu is bloggen een hobby van me en geen werk. Met andere woorden, als ik een keer geen inspiratie heb dan sla ik toch een weekje over? Maar dat is wel het laatste dat ik wil. Ik ben nu twee jaar aan het bloggen en ik heb elke week plichtsgetrouw een blog gepubliceerd. Dat zegt wel wat over mij. Dus ook zonder inspiratie ga ik een poging wagen om een lezenswaardig stukje te schrijven. Als het bij vlagen een beetje warrig of onsamenhangend is dan komt dat dus omdat ik zonder inspiratie aan deze blog ben begonnen.

Te veel aan mijn hoofd

Het is niet dat mijn hoofd op dit moment leeg is. Was het maar waar. Dat zou wel lekker zijn. Nee, het probleem is veel meer dat ik op dit moment te veel dingen aan mijn hoofd heb. Mijn hoofd stroomt over van dingen die er dichtbij en veraf gaande zijn. In mijn gezin, familie, omgeving, dorp, land en de wereld. Op de een of andere manier krijg ik het allemaal wat minder goed gerelativeerd. Dat maakt dat ik me in zekere zin wat opgejaagd voel en dat is een naar gevoel. Het voelt alsof alles wat ik momenteel ervaar strijdt om de meeste aandacht. Dat put uit en werkt tegelijkertijd ook nogal verlammend.

Terugtrekken

Goed beschouwd is het dan ook misschien niet zozeer een gebrek aan inspiratie waar ik last van heb. Eerder een overdaad aan uiteenlopende prikkels waardoor ik me moeilijker kan focussen. En het gevolg is dat ik sterk de neiging voel om me terug te trekken. Terugtrekken in de zin van een deken over me heen trekken en even onzichtbaar worden. Ofwel alleen het hoognodige doen en niet meer dan dat. In mijn geval is het hoognodige doen overigens nog meer dan genoeg om alles gewoon lekker door te laten draaien, dus in mijn omgeving zullen niet zoveel mensen in de gaten hebben dat ik een beetje tegen mijn eigen grenzen aan zit te werken.

Zelfdoding

Afgelopen week hoorde ik in een radioprogramma op NPO radio 1 dat mannen van middelbare leeftijd een risicogroep vormen voor wat betreft zelfdoding. Ik schrok daar van. Enerzijds omdat ik me realiseerde dat ik gezien mijn leeftijd zelf zo’n man van middelbare leeftijd ben. En dus in die risicogroep val. Anderzijds omdat ik op de een of andere manier wel snap waarom het juist voor die categorie mannen zo mis kan gaan. Even voor alle duidelijkheid, ik heb zelf geen last van gedachten over zelfdoding. Ik kan het me ook maar moeilijk voorstellen dat ik in een situatie terecht zou komen waarin ik dat zou overwegen. Ook als het tegenzit en het niet allemaal loopt zoals ik zou willen dan kom ik daar eigenlijk altijd wel weer uit.

Taboe

Maar ik kan me bijvoorbeeld best voorstellen dat als het leven je ontzettend tegenzit of je meent dat je er een enorme puinhoop van hebt gemaakt, dat je op een punt kunt belanden dat je geen andere uitweg meer ziet. Op het praten over zelfdoding rust nog altijd een enorm taboe. Terwijl er over praten, het delen van de ellendige situatie waarin je verzeild bent geraakt, in mijn ogen juist iemands redding kan zijn.

Ik beschouw het als een enorme kracht als een man die rondloopt met gedachten over zelfdoding daar met zijn naaste omgeving over durft te spreken. Maar ik vrees dat nog teveel mannen van middelbare leeftijd het als een zwakte zullen ervaren. En dat is gevaarlijk. Want als je er niet over kunt praten, dan loop je het gevaar dat je je gaat terugtrekken. Je loopt het gevaar dat je in een tunnel terecht komt waar je aan het einde geen licht meer ziet.

Nooit te oud om te leren

Als ik naar mezelf kijk dan wordt het tegen mijn grenzen aan werken mede veroorzaakt door mijn perfectionisme en hang naar controle. Loslaten is iets wat ik moeilijk vind. Hierbij zitten gevoel en verstand niet altijd op één lijn. Wat ik daarmee bedoel is dat ik een verstandelijke keuze kan maken om iets los te laten, maar dat het dan gevoelsmatig toch aan me blijft knagen. Dus van echt loslaten komt het dan niet. Een persoonlijk leerpuntje zullen we maar zeggen.

Gelukkig ontbreekt het mij niet aan zelfreflectie en als de nood aan de man is dan laat ik dat ook echt wel weten. De grote vraag is echter hoe je voorkomt dat je in zo’n situatie terecht komt. Is dat door bij alle keuzes die je maakt voortdurend vooral je hart te volgen? Of is het juist de kunst dat hoofd en hart bij het maken van keuzes voortdurend in balans zijn? Ik weet het (nog) niet. Maar dat is nou zo mooi aan het leven wat mij betreft. Je bent nooit te oud om te leren.

Een nieuw begin!

Ik begon deze blog zonder inspiratie en met een veelheid aan gedachten die door mijn hoofd spookten. Door het schrijven van deze blog is het in mijn hoofd weer wat rustiger geworden. Het delen van je gedachten hoeft dus niet altijd in een gesprek te zijn, je kunt ze ook opschrijven. Waar het om gaat is dat je door te spreken of te schrijven over datgene wat je bezighoudt of waar je mee zit, je je gedachten ordent en ze een plekje geeft. Je creëert als het ware voor jezelf een startpunt om een volgende stap te zetten. Een nieuw begin!

Nog niet uitgelezen? En wil je nog even in deze stemming blijven? ‘Treurnis’ is dan wellicht het lezen waard. 

Abonneer je op mijn blogs:
Follow by Email
Facebook
Twitter
Pinterest
Instagram

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.