Bamboebeertje
Deze afbeelding illustreert waar de pijn zit bij mijn peesontsteking

Peesontsteking

Vier weken geleden heb ik me vertild en daar heb ik een vervelende peesontsteking in mijn linker schouder aan over gehouden. Het gebeurde op dezelfde middag dat mijn moeder door een val haar beide armen brak. In de blog ‘Voorbijgaan’ kun je daar alles over lezen.

Vermijden van de pijn

Mijn moeder boekt flinke vooruitgang. Als je bedenkt dat ze aanvankelijk bijna niets zelf kon, dan heeft ze echt grote stappen gezet. Gelukkig maar. Bij mij is dat toch een beetje anders gelopen. Toen ik mij vier weken geleden vertilde voelde ik meteen dat het mis was. Ik had veel pijn bij bepaalde bewegingen. Met pijnstillers hield ik de eerste week de pijn onder controle. Na een week vond ik het wel welletjes met het slikken van pijnstillers. Ik probeerde de bewegingen waarbij ik pijn ervaarde gewoon zoveel mogelijk te vermijden. Kennelijk was het vermijden van de pijn niet de beste remedie. Achteraf bezien had ik met mijn peesontsteking rust moeten houden. Maar ja, achteraf is het altijd gemakkelijk praten. 

Ongeveer anderhalve week geleden ben ik op aandringen van mijn vrouw en van mijn sportcoach toch maar even langs de huisarts gegaan. Zij stelde op basis van mijn verhaal en de pijn die ik ervaarde toen ze me mijn arm liet optillen de diagnose peesontsteking. Met rust moet het overgaan. Tja, rust. Dat klinkt als een advies dat gemakkelijk op te volgen is. In de praktijk echter verre van. Dat heeft in de eerste plaats te maken met de aard van het beestje. Mensen die mij kennen kunnen bevestigen dat het nemen van rust een grote uitdaging voor mij is. Ik ben het liefst altijd bezig.

Ego

Het advies van de huisarts kwam aan het begin van de herfstvakantie. Mijn vrouw was ook een weekje vrij, dus dan zou je denken dat je toch de nodige rust moet kunnen pakken. Dat had gekund. Maar ik, of liever gezegd mijn ego, gooide roet in het eten. Ik bleef alle huishoudelijke werkzaamheden, uitgezonderd de boodschappen halen, gewoon zelf doen. Je vraagt je af waarom. Waarom profiteerde ik niet veel meer van het feit dan mijn kinderen en mijn vrouw ook thuis waren? Dat inzicht kreeg ik pas een paar dagen geleden.

De bom barst

We zaten met z’n allen aan tafel. Mijn vader had Thais eten gehaald vanwege het feit dat hij en mijn moeder eenenvijftig jaar getrouwd waren. Het Thaise eten was niet volledig plantaardig, dus ik at als enige een kliekje uit de vriezer. Je bent tenslotte veganist of niet. Ik was niet de gezelligste persoon aan tafel en dan druk ik me nog heel voorzichtig uit. Ik was erg naar binnen gekeerd en kortaf. Na het eten, er was nog over, bracht mijn vrouw de restanten naar de vriezer in onze schuur. Een bak witte rijst verdween zo, zonder eerst af te koelen, rechtstreeks van de magnetron in de vriezer. Ik heb geleerd dat dat niet zo’n goed idee is omdat je dan last krijgt van ijsvorming rond het product. Dus ik achter mijn vrouw aan de schuur in en toen…ontplofte ik. In niet mis te verstane bewoordingen liet ik weten wat ik van die actie vond. En toen bleek dat een van de bakjes zo vol zat dat er acuut lekkage in de vriezer was ontstaan, deed dat er nog een schepje bij bovenop. Ik was pisnijdig.

En toen viel het kwartje

Toen mijn vrouw even later de kinderen ging douchen heb ik het van daar overgenomen. Nou ja, overgenomen? Ik heb haar eigenlijk weggestuurd. Op die manier wilde ik de strijd, die ik tussen haar en de kinderen voorzag, voorkomen. Voor mijn kinderen, voor mijn vrouw en niet in de laatste plaats voor mezelf. Ongewild bezorgde ik daar mijn vrouw het gevoel mee dat zij in mijn ogen niets goed kon doen. Dat kwam zowel bij haar als bij mijzelf, toen ik me daar al douchend van bewust werd, hard binnen. En toen viel bij mij het kwartje waarom ik me zo in mezelf had teruggetrokken en me als een een totale hork  gedroeg.

Flexibel als een loden deur

Ik ben als thuisblijfvader min of meer de spil van ons gezin. Echter, door mij blessure moet ik eigenlijk rust houden en werk uit handen geven. En met name voor wat betreft dat laatste gaat dat mis. Toen mijn ouders vier weken geleden bij ons introkken heb ik alles wat mijn leven naast mijn rol van thuisblijfvader zin geeft in de ijskast gezet. En nu moest ik voor mijn gevoel, omwille van mijn eigen herstel, zelfs van het enige dat nog overbleef een deel uit handen geven. Bovendien heb ik in de acht jaar dat ik dit nu doe mijn eigen routine ontwikkeld. Met andere woorden, ik doe de dingen op mijn manier omdat dat, in mijn ogen, de beste manier is. Ik kan het niet goed verdragen dat mijn vrouw het op een andere manier doet. Ik ben zo flexibel als een loden deur. 

Veranderen

Qua huishoudelijke werkzaamheden hebben we de taken verdeeld. Mijn vrouw doet het onderhoud van het sanitair en ik doe de rest. Als ik wil dat mijn vrouw iets anders doet, dan moet ik daar om vragen. En hulp vragen vind ik me toch een partij lastig. Het kost me veel meer energie om hulp te vragen dan om het zelf te doen. En bovendien, als ik het zelf doe, dan gebeurt het zonder uitzondering op mijn manier. Punt is echter dat als ik in die houding volhard, het herstel van de peesontsteking nog wel eens een flinke tijd kan duren. Dat ga ik fysiek noch mentaal slecht trekken. Dus er moet iets veranderen. Ik moet veranderen. 

Dat begint met accepteren dat de peesontsteking maakt dat ik op dit moment dingen moet laten. En dat gaat veel verder dan het laten van bepaalde huishoudelijke werkzaamheden. Ik moet accepteren dat de situatie is zoals die nu is. Er tegen vechten heeft geen zin, want daar maak ik het alleen maar erger mee. Ofwel “Resistance is futile…”

Abonneer je op mijn blogs:
Follow by Email
Facebook
Twitter
Pinterest
Instagram

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.