Bamboebeertje
Een wandelaar in het voorbijgaan

Voorbijgaan

Ik heb deze blog zoals je ziet de titel ‘voorbijgaan’ gegeven. De reden daarvoor is dat ik zojuist op mijn dagelijkse rondje een vrouw tegenkwam. Deze vrouw kom ik bijna elke dag tegen. Bijvoorbeeld als ik de kinderen naar school breng. Of als ik boodschappen heb gedaan. Zij is altijd te voet en ik ben meestal met de auto. Een enkele keer ben ik op de fiets. Het komt echter zelden voor dat ik haar in het voorbijgaan tref als ik zelf ook aan de wandel ben. Telkens als ik haar tegenkom zwaaien we in het voorbijgaan vriendelijk naar elkaar. Een enkele keer zie ik haar wandelen met een man die ver boven haar uit torent, maar meestal wandelt ze alleen. Zij weet niet wie ik ben en ik weet niet wie zij is. Dat was zo, totdat ze me vandaag in het voorbijgaan aansprak.

Wandelmevrouwtje

Ze vroeg me of ik dezelfde persoon was die haar bijna dagelijks met de auto passeerde. Dat kon ik uiteraard bevestigen. We hebben een poosje staan kletsen en ik weet nu waar ze woont en hoe ze heet. Er zit overigens een bijzonder verhaal aan het feit dat ik telkens in het voorbijgaan naar haar zwaai. Ik heb haar namelijk op enig moment verward met iemand waar zowel ikzelf als mijn vrouw een kort contact mee hebben gehad. Sindsdien zwaai ik naar haar in het voorbijgaan. Op een gegeven moment vernamen we echter dat de vrouw in kwestie was overleden. Toen ik het ‘wandelmevrouwtje, zoals we haar liefkozend zijn gaan noemen, kort na dat overlijdensbericht weer in het voorbijgaan trof, schrok ik me een aap. Op dat moment werd ik me bewust van de persoonsverwisseling. We zijn echter desondanks naar haar blijven zwaaien. 

En toen viel mijn moeder

Een gebeurtenis als deze had ik wel even nodig. Want het is nou niet bepaald de beste week uit mijn leven. Aan het begin van de week was er nog niets aan de hand. Ik begon de nieuwe week zoals ik eigenlijk elke nieuwe week begin. Vol energie en goede moed. Maar aan het begin van de maandagavond kwam daar plotsklaps verandering in met een telefoontje van mijn vader. Die vertelde me op kalme toon dat mijn moeder van een stoel was gevallen. Mijn vader was op dat moment niet thuis. Dus hij kreeg een telefoontje van mijn moeder. Aan de toon van mijn moeders stem hoorde mijn vader dat het goed mis was. Hij heeft zich naar huis gehaast en eenmaal thuis heeft hij meteen de ambulance gebeld. Toen mijn vader mij belde was ze met de ambulance richting de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. 

Twee gebroken armen

Mijn lieve vrouw, werkzaam als neuroloog, bood meteen aan om naar de spoedeisende hulp te gaan. Daar is mijn moeder, door een dienstdoende collega van mijn vrouw, uitgebreid onderzocht. Het eerste appje dat ik van mijn vrouw kreeg bevestigde gelukkig dat er geen sprake was van hoofdletsel. Heel fijn om dat meteen bevestigd te krijgen. De röntgenfoto’s wezen uit dat mijn moeder door de val beide bovenarmen had gebroken. Rechts een ‘mooie’ breuk, maar links niet. Daar zou de volgende dag nog een CT van worden gemaakt. Omdat ze veel pijn had en totaal hulpbehoevend was, werd ze opgenomen. Aanvankelijk één nachtje. Het werden er twee. Met het vooruitzicht dat ze aankomende week terug moet omdat ze dan aan de linker arm geopereerd moet worden.

Alarmbellen rinkelen

Het idee dat mijn moeder terug naar huis zou gaan deed bij mij de nodige alarmbellen rinkelen. Traplopen met twee gebroken armen wordt een hachelijke onderneming. Dat zag ik absoluut niet zitten. Dus toen heb ik het voorstel gelanceerd om mijn moeder in huis te nemen. Alle betrokkenen, stonden daar positief tegenover. Mijn moeder had echter wel één voorwaarde. Ze kwam niet logeren zonder mijn vader. Dus sinds vier dagen wonen mijn ouders bij ons in. Dat is heftig. Voor ons allemaal. Maar voor mijn moeder nog het meest. Zij moet zich tenslotte de hulp van anderen laten aanleunen. En als je tot nu toe nog volledig zelfstandig hebt gefunctioneerd dan is dat een hard gelag. 

Uit nood geboren

Wat ik het meest opmerkelijke van de hele situatie tot nu toe vindt is dat je er als het ware helemaal wordt ingezogen. Verzetten heeft geen zin, dus dat doe ik ook maar niet. We zijn als gezin een aantal keer met mijn ouders op vakantie geweest toen we nog niet in hetzelfde dorp woonden. Dat is echt heel anders. Je bent in een positieve vakantiestemming en je weet wanneer het samenzijn eindigt. In de huidige situatie heerst uiteraard een hele andere stemming. Dat komt omdat het samenzijn uit nood geboren is. Het voelt dan toch meer dat je tot elkaar veroordeeld bent. En bovendien verwacht ik dat het logeren naadloos over zal gaan in de verhuizing naar de mantelzorgwoning. Dus dat zijn een flink aantal weken. 

Aandachtspuntje

Het is moeilijk om de balans na vier dagen al op te maken, maar ik verwacht dat de weekenddagen de grootste uitdaging zijn om de sfeer voor iedereen prettig te houden. Immers, het zijn de enige twee dagen dat we ook echt met z’n zessen thuis zijn. Doordeweeks zijn de kinderen naar school en is mijn vrouw aan het werk. En ik. Ik ga dan gewoon mijn eigen gangetje ondanks dat mijn ouders er zijn. Wel heb ik mijn vrijwilligerswerk even op een laag pitje gezet. Want anders ben ik bang dat je mij over een aantal weken kunt wegdragen.

‘This too shall pass!’

Ook deze periode in ons leven zal voorbijgaan. Ik hoop dat we er over een tijd op terug zullen kijken als een waardevolle periode in ons leven. Dat het zwaar is vind ik persoonlijk niet erg zolang het maar waarde toevoegt aan ons aller levens. Dat wens ik ons allemaal toe. Maar bovenal wens ik mijn moeder een bijzonder goed en voorspoedig herstel toe. En hopelijk kan ze haar afhankelijke situatie enigszins verdragen. 

Nog niet uitgelezen? Wellicht vind je mijn eerder blog over mantelzorg ook het lezen waard.

Abonneer je op mijn blogs:
Follow by Email
Facebook
Twitter
Pinterest
Instagram

2 thoughts on “Voorbijgaan

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.