De afbeelding van citroen en chocolade illustreert de titel van mijn blog die over zuur en zoet gaat

Over zuur en zoet

Deze blog, je leest het goed, gaat over zuur en zoet. Zo vlak voor kerst vraag ik me me af wat valt er tegen en wat gaat goed. Deze week werd ik overvallen door het nieuws dat de vader van een hele lieve vriendin plotseling is overleden. Vandaag, op de verjaardag van twee van haar drie kinderen, is de uitvaart. Dat moet een ongelooflijk heftige dag voor haar zijn als je bedenkt dat haar dochtertje, de heft van een tweeling, vandaag dertien zou zijn geworden. Zou zijn geworden, want bijna tien jaar geleden is zij aan de gevolgen van leukemie overleden. Vandaag ben ik in gedachten bij haar, haar lieve partner en hun kinderen.

Spier gescheurd

Zuur is ook het bericht dat mijn moeder gisteren van haar behandeld arts ontving. Het echo-onderzoek dat onlangs heeft plaatsgevonden heeft uitgewezen dat de ‘musculus supraspinatus’ of bovendoornspier is gescheurd. Mama was hier al wel enigszins op voorbereid, maar desondanks kwam het definitieve bericht wel even binnen. De chirurg deed de suggestie voor een doorverwijzing naar een orthopeed, maar die stap was tijdens het telefoongesprek nog net even te groot. Wat natuurlijk heel begrijpelijk is als je net te horen hebt gekregen dat er een spier in je schouder is gescheurd en dat die gezien de leeftijd niet meer gerepareerd kan worden. 

Mijn moeder heeft weinig tot geen pijnklachten, dus dan rijst onmiddellijk de vraag wat een orthopeed dan nog voor haar kan betekenen. Opnieuw onder het mes is niet bepaald een aanlokkelijk vooruitzicht, maar als er nog aanzienlijke winst in het functieherstel te verwachten is… een gesprek kan natuurlijk geen kwaad. Dat lijkt me in ieder geval slimmer dan de mogelijkheden zelf proberen in te vullen. We zijn immers noch allemaal viroloog, noch orthopeed.

Kerstpakket

Over zuur en zoet gesproken, zo vlak voor kerst is het weer de tijd van de kerstpakketten. Aangezien ik geen betaalde baan heb zou je misschien verwachten dat dat aan mijn neus voorbij gaat, maar niets is minder waar. Ik mag dan wel geen betaald werk verrichten, het vrijwilligerswerk dat ik doe wordt ook erg gewaardeerd. Sterker nog, ik krijg nu meer kerstattenties en -pakketten dan toen ik nog in loondienst werkte. Wat ik enerzijds hilarisch, maar anderzijds een beetje pijnlijk en teleurstellend vind is dat veel van die gematerialiseerde waardering bestaat uit een fles wijn en iets te eten. 

Als je bedenkt dat ik over enkele dagen twee jaar droog sta vanwege een vervelende relatie met alcohol in het verleden, dan is elke fles wijn die ik kado krijg een beetje pijnlijk. Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik als veganist ernaar streef om zo min mogelijk dierlijke producten te consumeren. Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het heel waardevol om waardering te krijgen. Maar die obligate vreet- en zuippakketten, daar zit ik echt niet op te wachten. Een mooie kaart met een persoonlijke tekst zou in mijn geval veel beter landen. Maar ja, mij is geleerd om een gegeven paard niet in de bek te kijken. En de gestaag groeiende wijnvoorraad in onze kelder? Daar gaan we vast nog wel eens iemand blij mee maken.

Verhuizen

In de voorbije weken en maanden heb ik in mijn blogs regelmatig bericht over de bouw en plaatsing van de mantelzorgwoning voor mijn ouders in onze achtertuin. Dat is ook opgepikt door de media en volgende week worden mijn ouders en ik hier door een regionaal dagblad over geïnterviewd. De afspraak met de verslaggever is onder voorbehoud gemaakt omdat mijn ouders er nog niet wonen. Maar daar gaat op zeer korte termijn verandering in komen want vandaag komt het verhuisbedrijf de opgeslagen inboedel van mijn ouders uitladen.

De wens om voor de kerst gebruik te kunnen maken van hun eigen woning lijkt steeds dichter bij te komen. De woning is vorige week aangesloten op water en elektra en deze week is er glasvezel aangelegd. De stratenmaker heeft zijn werk voltooid en het bouwbedrijf heeft een groot deel van de opleverpunten al verholpen. De woning is schoon en klaar om bewoond te worden. Drie maanden hebben we ons huis met mijn ouders gedeeld en binnenkort krijgen ze weer hun eigen stek. Wat een heerlijk vooruitzicht. We vormen nu nog één gezin, maar straks niet meer. Dat zal best weer even wennen zijn. Een nieuwe fase gaat dan aanbreken en dat vind ik spannend en opwindend tegelijk. 

Kerst

Ook dit jaar vallen de plannen voor kerst op het allerlaatste moment weer in het water. We zouden eerste kerstdag eigenlijk bij mijn schoonouders vieren, maar vanwege de beperkte ruimte werd al uitgeweken naar mijn schoonzus en zwager. We zouden ons keurig houden aan het aantal van vier bezoekers. Desondanks zien mijn schoonouders, die pas daags voor kerst hun booster ontvangen, het niet zitten. Dit gaat niet over zuur en zoet, dit is alleen maar vreselijk zuur. Vooral voor mijn schoonouders. Zij zitten met kerst alleen en dat vind ik heel erg verdrietig. Toch zie ik ook voor mijn schoonouders licht aan de horizon. Weldra verkassen mijn ouders naar hun eigen woning en komt de logeerkamer weer vrij. Als de booster goed zijn werk doet kunnen ze snel een keertje komen logeren. 

Tenslotte

Voor dat ik stop met schrijven van deze blog over zuur en zoet wil ik nog een hart onder de riem steken bij al die mensen die het moeilijk hebben. Moeilijk omdat ze te maken hebben met de ingrijpende gevolgen van ziekte, emotionele problemen of financiële strubbelingen. Ongeacht of ze voortvloeien uit de coronacrisis waar we nog steeds middenin zitten of niet. Voor al die mensen wens ik dat ze, hoe moeilijk ook, de hoop op betere tijden niet zullen verliezen. Houdt vol, het wordt echt beter! Wie je ook bent of waar je ook vandaan komt, ik wens je fijne kerstdagen toe.

Abonneer je op mijn blogs:
Follow by Email
Facebook
Twitter
Pinterest
Instagram

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.