Een achtbaan van emoties, dat is een goede weergave van de afgelopen week en tevens de titel van mijn blog

Emoties

De afgelopen week stond in het teken van heftige emoties. Mijn moeder, herstellende van breuken in haar beide bovenarmen (zie eerdere blog), onderging een echo van haar rechter bovenarm. De fysiotherapeut wilde meer duidelijkheid krijgen waarom het herstel van haar rechter bovenarm achter bleef bij links. Ma’s linker bovenarm is een week nadat ze deze brak geopereerd omdat de botten niet netjes op elkaar stonden. Rechts is conservatief behandeld omdat er sprake was van een mooie breuk. Het herstel van de functionaliteit in haar linker bovenarm verloopt voorspoedig. Rechts blijft enigszins achter. De fysiotherapeut was bang voor schade aan spieren en pezen en wilde dit uitsluiten. 

Mijn moeder kwam een beetje in mineur terug van het echo-onderzoek, dat overigens in de praktijk van de  fysiotherapeut werd verricht. Ze had te horen gekregen dat het er nogal ‘rommelig’ uitzag. Een behoorlijke domper als je al weken lang met pijn en moeite je best doet om de functionaliteit te verbeteren. De fysiotherapeut adviseerde om een MRI te laten maken om de situatie van de rechter bovenarm goed te kunnen beoordelen. 

Later deze week had mijn moeder een afspraak in het ziekenhuis voor een controlefoto van haar armen. Aansluitend moest ze voor controle naar de chirurg. Deze was erg te spreken over de vorderingen die mijn moeder maakt. Het achterblijvende herstel van de rechter bovenarm weet zij meer aan mijn moeders leeftijd dan aan spier- en/of peesproblemen. Maar voor de zekerheid zou er nog een poliklinische echo worden gemaakt. Een MRI was niet nodig. De geruststelling van de behandelend arts had een zichtbaar positief effect op de emoties van mijn moeder. Er was onmiskenbaar sprake van opluchting. Maar dit was slechts het begin van de achtbaan van emoties van deze week.

Afscheid

Eind deze week brachten mijn ouders een bezoekje aan hun naaste buren. De buren waar ze jarenlang mee onder hetzelfde dak hebben gewoond. Ze waren uitgenodigd om samen stil te staan bij het afscheid van de buurt. Door de omstandigheden wonen mijn ouders al ruim twee maanden bij ons in huis, maar van een echt afscheid was het nog niet gekomen. 

Wat mijn ouders echter niet wisten, was dat de hele buurt was opgetrommeld om afscheid van ze te komen nemen. Ondanks dat het buiten koud en donker was, was het ongetwijfeld het warmste afscheid dat ze zich maar hadden kunnen wensen. De hele buurt was present. Zelfs buren die wat minder aansluiting zochten bij dergelijke festiviteiten. Een mooi en betekenisvol compliment van waardering voor de rol van mijn ouders in de buurt. 

Er waren, op veilige afstand van elkaar, statafels onder de overkapping bij mijn ouders in de achtertuin geplaatst en de oprit was verlicht met een lang lint van kaarsjes die elke buur had meegebracht. Onder het genot van zelfgemaakte glühwein en begeleidt door een hartverwarmende toespraak van hun naaste buurman werd het afscheid ingeluid. Afscheid van een fijne buurt waar ze sinds het voorjaar van 1975 hebben gewoond. 

Nieuwe woning

En alsof dat nog niet genoeg emoties voor één week waren, werd aan het eind van de week, in het holst van de nacht, het eerste deel van hun nieuwe woning bezorgd. De volgende nacht arriveerden de andere twee delen. De mantelzorgwoning, ontworpen door de firma Solilux en gebouwd en getransporteerd door de firma Duntep, werd in drie delen op diepladers van Staphorst naar Winterswijk vervoerd alwaar de drie delen in onze achtertuin weer werden samengevoegd tot één woning.

Het enthousiasme bij mijn ouders spatte er vanaf. Daar waar met de grootst mogelijk zorg over na was gedacht verrees in nog geen twee dagen voor hun ogen op de plek waar ze al twee maanden lief en leed met ons delen. Een wenkend perspectief, want over anderhalve week wordt de woning opgeleverd. Het streven is om de kerstdagen in de nieuwe woning door te brengen. Dan moet qua planning wel alles meezitten. Of dat gaat lukken valt dus nog te bezien, maar het is een mooi en positief vooruitzicht. 

Verkoop en overdracht ouderlijk huis

En toen vond eind deze week tenslotte nog een gebeurtenis plaats die onvermijdelijk was en qua emoties bepaald niet gering. De feitelijke overdracht van de oude woning van mijn ouders aan de nieuwe eigenaar. Mijn zus, die samen met haar man twee weken geleden mijn ouders heeft geholpen bij het inpakken, heeft tot tranen toe geroerd afscheid genomen van het huis. Ze drukte me op het hart om dat ook te doen. Ik heb het niet gedaan.

Sterker nog, de laatste keer dat ik in mijn ouderlijk huis ben geweest was het qua inboedel en spullen nog nagenoeg intact. Dat beeld koester ik in mijn gedachten. Deze week heb ik nog wel een moment getwijfeld om te gaan, maar ik kon mezelf er niet toe zetten. Ik denk dat ik mezelf de treurnis die een leeg huis in zich herbergt heb willen besparen. Die trieste aanblik ken ik namelijk als geen ander, want ik ben in de afgelopen vijfentwintig jaar tien keer verhuisd en heb dus heel wat lege huizen op mijn netvlies staan. 

Ziel van het huis

Als een huis vanwege een verhuizing wordt leeggehaald dan verdwijnt op de één of andere manier ook het thuisgevoel dat dat huis sinds jaar en dag heeft geademd. Het raakt een beetje z’n ziel kwijt. Ik vind dat best heftig. Ergens hoop ik dat de ziel van mijn ouderlijk huis in één van de verhuisdozen is ingepakt en dat het over enkele weken in de nieuwe woning weer wordt uitgepakt. De vertrouwde, ietwat gedateerde, houten meubelen worden in ieder geval niet vervangen en daar ben ik om meerdere reden heel blij mee. Zij gaan hopelijk het gewenningsproces voor mijn ouders bespoedigen. Want dat ze zullen moeten wennen, dat staat buiten kijf. Wij gaan er met z’n viertjes straks in ieder geval alles aan doen om te zorgen dat ze zich snel thuis voelen in hun prachtige nieuwe woning. Ik verheug me nu al op de housewarming.

Abonneer je op mijn blogs:
Facebook
Instagram
Twitter
Pinterest

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.